Verder op Vivaldi.net

Sinds kort heb ik een account bij Vivaldi, waar ook een blog bij inbegrepen zit. Je kunt mij daar vinden op robertlogger.vivaldi.net

Theater.

Eindelijk, na vier jaar komt er weer een theatervoorstelling bij de Museumtramlijn. Inmiddels heb ik het script binnen met de opdracht om er "een tram in te schrijven". Ik heb er zin in en het resultaat zal eind juni, twee weken lang, zichtbaar zijn. 

Ik ben om

Een tijdje geleden kwam iemand wat oude rommel brengen. "Gooi maar weg, het is hopeloos verouderd." Uit deze zak kwam de, al eerder genoemde, N97, maar ook een oude Android-telefoon, waarmee ook stereogeluid opgenomen kan worden( hiervan staan de eerste filmpjes al op YouTube) , en de tablet waar ik nu op zit te tikken. Het systeem dat erop geleverd is, is Android 4.0. Voor dit systeem zijn nauwelijks nog programma's beschikbaar. Maar de specificaties van het ding zijn voldoende om er Android 7 op te zetten. Helemaal ongevaarlijk is het niet, als er tijdens het schrijven van het systeem iets mis gaat, kun je het apparaat "bricken" hetgeen zoiets betekent als "in een baksteen veranderen." Dit is meteen de reden dat ik dit niet voor anderen doe.
Zoals je zien, is het gelukt, dus heb ik een ultramoderne tablet voor een weggooiprijs.
Een probleem heeft hij wel, de interne wifikaart is  wat ouderwets en heeft dus wat problemen met de diverse wifinetwerken. Ach, daar hebben we tegenwoordig tethering voor.

Jammer, maar helaas.

Het was leuk speelgoed, die N97. Maar helaas, de tand des tijds heeft ook aan dat apparaat geknaagd, het scherm blijkt defect. In ieder geval heeft het ding weer een oude hobby van mij een beetje tot leven gebracht, bloggen. Dit stukje zit ik trouwens te tikken op een doodgewone smartphone..... 

Alarmcentrale.

De vakantietijd is aangebroken. De mensen zwermen in alle richtingen uit met de hoop dat er aan het thuisfront niets ernstigs gebeurt. Gelukkig hebben we tegenwoordig de mobiele telefoon die overal meegaat. Op een enkele uitzondering na, ben je overal bereikbaar.
Zo'n jaar of 20 terug was het mobieltje nog niet zo ingeburgerd en waren er andere manieren van communicatie, zoals de telefooncel. Maar ook toen had je mensen die, zonder een spoor schter te laten, op vakantie gingen. Daarom was er iedere zomer een spotje van postbus 51, ook iets uit het verleden, met de titel "Maak van thuisblijvers geen spoorzoekers" om mensen aan te moedigen om regelmatig een berichtje naar het thuisfront te sturen.
Voor de mensen die dat niet deden, was er de alarmcentrale. Via de kortegolf, vraag maar aan jouw ouders, werden tweemaal per dag de oproepen uitgezonden. De oproepen waren meestal in de vorm "de familie ........ reizende met een ....... naar ....... " In al die jaren is het mij twee keer gebeurd dat ik iemand vond die opgeroepen werd door gewoon even op de camping rond te kijken.

Volgers.

Toen ik ergens zat te pauzeren, zat een groepje mensen te babbelen over vloggen." Ik heb 70 volgers!", zei een van de mensen trots. Ik vraag mij af, is het aantal volgers zo belangrijk? Persoonlijk vind ik het gewoon leuk om stukjes te schrijven, en ik krijg er ook best leuke reacties op. En ik wil ook niet meteen gaan pochen met meer dan 400 volgers.

Wordt het wel DAB-plus?

Momenteel wordt er nogal een ophef gemaakt over de digitale radio. Het zou de toekomst moeten worden. Ik vraag mij voorzichtig af of DAB de doorbraak zal zijn waar we op zitten te wachten, zeker nu mobiele data weinig kost en we diensten hebben waar we de muziek naar onze eigen smaak kunnen aanpassen. Daarnaast is er natuurlijk ook nog internetradio met nog veel meer zenders dan DAB. En dan nog, we hebben de introductie van DAB meegemaakt in de jaren 0 van deze eeuw, totdat men besloot om het systeem te verlaten en over te stappen op DAB-plus, een systeem met betere specificaties. Waar even niet over werd nagedacht is dat er mensen met een onbruikbare ontvanger in hun maag zitten." U kunt hem nog gebruiken om FM te luisteren. Kijk, daar wringt de schoen, in het verleden kwamen er wel nieuwe systemen, maar die waren altijd terugwaarts uitwisselbaar. Een dergelijke grap heeft KPN nu op de hals gehaald, Digitenne stapt over op de techniek H265, en moet dus alle ontvangers gratis gaan omwisselen. Nu is gratis betrekkelijk, het tarief is alweer verhoogd.
Dus, wat gaat het worden, DAB, internetradio, of blijft het FM.....

Via email.

De N97 brengt ook andere herinneringen boven. Kun je je voorstellen dat we in de begintijd van twitter de berichten via email konden afhandelen? Een van de laatsten die deze mogelijkheid nog heeft is blogspot, waar dit bericht ook op gepost is. In het begin van twitter kon je zelfs berichten via sms versturen en ontvangen. Dat kon ook haast niet anders, smartphones stonden nog in de kinderschoenen en data was peperduur. Ik was destijds spekkoper met een abonnement van 30 gulden waar ik maar liefst 120 belminuten of smsjes kon gebruiken. Nu,precies 20 jaar later, betaal ik 20 euro voor een onbeperkt abonnement en stuur ik bijna alle berichten via een dataverbinding. Maar dit stukje nostalgie bestaat nog, bloggen via email met een T9-toetsenbord.

Ik ben er weer.

Nu ik weer een leuk klein blogmachientje heb, zal ik jullie weer wat vaker lastigvallen. Zoals jullie misschien gezien hebben, is het een Nokia N97 uit 2009. Het eerste dat mij opvalt, is hoe klein het apparaat is ten opzichte van de moderne apparaten. Verder is het uithoudingsvermogen behoorlijk, het is nu maandag en de accu is nog voor de helft vol nadat ik hem zaterdag geladen heb. Eigenlijk is het wel grappig om zo'n apparaatje een nieuw leven te geven.

Weer een klein blogmachientje.

Als je wilt bloggen, wil je dat zo onopvallend mogelijk doen. Met de huidge techniek is dat bijna onmogelijk, de kleinste telefoons meten meer dan 4 inch, en hebben geen normaal toetsenbord. Je kunt op die dingen wel een tekst in elkaar zetten, maar een blog zoals deze, moet je zo niet willen schrijven. Goed, je kunt er wel een toetsenbord aan hangen, maar dan zit je ineens met twee apparaten. Nee, dan is dit tien jaar oude ontwerp nog niet zo slecht. En ook over de ouderwetse T9 is wel grappig als je geen zin hebt om het toetsenbord te gebruiken. Kortom, wie durft de N97 met een modern systeem uit te brengen,

Dat was mijn Chromebook.

Lyrisch, was ik over het ding, mijn Chromebook. Het dingetje wist ik op de kop te tikken voor €179, een leuk prijsje om het eens uit te proberen. De keerzijde, Google ondersteunt die apparaten slechts 5 jaar, voor technerds een hele tijd, voor normale consumenten, zoals ik, toch een beetje aan de korte kant. Zeker als je beseft dat mijn laptop uit 2009 komt, en vrolijk op de nieuwste versie van Linux Mint draait, en ik op mijn werk er nog eentje heb staan uit 2003 om maar te zwijgen over de EEPC701, die inmiddels ook een dappere 12 jaar oud is.

Voor mij komt nu de uitdaging. Net zoals destijds met mijn andere computers, is mijn Chromebook nu een experiment geworden, zien wat voor systemen ik er draaiend op krijg. Op dit moment maakt hij zijn eerste minuutjes op het systeem Crouton, gebaseerd op Ubuntu 16.04. Alleen is het probleem de videodriver…

Dit stukje zit ik trouwens te tikken op een afgeschreven Surface RT. 

Google binnenhuisview.

Of, hoe je zelf jouw beveiliging in de hand hebt. 

Ik werd gebeld door een bedrijf dat foto's maakt voor Google." Mogen wij foto's maken van de binnenkant van uw bedrijf?" Op zich een leuke vraag, maar met een keerzijde. Heb je er al eens aan gedacht dat mensen met minder goede bedoelingen op hun dooie gemak door jouw pand kunnen snuffelen? De resolutie van de camera's is zodanig hoog dat je een mier op een muur ziet zitten. Je kunt er dus vanuit gaan dat de hele alarminstallatie te zien.
Iets soortgelijks heb ik ook per telefoon gehad. Een beveiligingsbedrijf, en het zou best kunnen dat het daadwerkelijk een beveiligingsbedrijf geweest is, wilde mij vragen stellen over onze alarminstallatie. Hoe de beveiliging opgebouwd is, welke centrale gebruikt wordt, enzovoort enzovoort. Met die gegevens kun je een beste kraak zetten. 
Of wat dacht je van collectieve beveiliging? Een wildvreemd bedrijf dat langskomt en jouw sleutel en toegangscode vraagt? Dat doe je toch ook niet? 

Google binnenhuisview.

Of, hoe je zelf jouw beveiliging in de hand hebt. 

Ik werd gebeld door een bedrijf dat foto's maakt voor Google." Mogen wij foto's maken van de binnenkant van uw bedrijf?" Op zich een leuke vraag, maar met een keerzijde. Heb je er al eens aan gedacht dat mensen met minder goede bedoelingen op hun dooie gemak door jouw pand kunnen snuffelen? De resolutie van de camera’s is zodanig hoog dat je een mier op een muur ziet zitten. Je kunt er dus vanuit gaan dat de hele alarminstallatie te zien.
Iets soortgelijks heb ik ook per telefoon gehad. Een beveiligingsbedrijf, en het zou best kunnen dat het daadwerkelijk een beveiligingsbedrijf geweest is, wilde mij vragen stellen over onze alarminstallatie. Hoe de beveiliging opgebouwd is, welke centrale gebruikt wordt, enzovoort enzovoort. Met die gegevens kun je een beste kraak zetten. 
Of wat dacht je van collectieve beveiliging? Een wildvreemd bedrijf dat langskomt en jouw sleutel en toegangscode vraagt? De Rabobank weet daar inmiddels alles van, daar bleek een grote roof veroorzaakt te zijn door personeel dat de bank moest beschermen, althans, de mensen zijn verdacht. In Nederland is, gelukkig, iedereen onschuldig totdat het tegendeel bewezen is. Maar als er camerabeelden zijn, heb je een zwakke zaak….

 

De politie is snel, maar niet voor ons.

Vrijdagavond had ik een afspraak met een van mijn taalmaatjes. Terwijl ik op hem wachtte, kwam er een groep jongelui een beetje vervelend doen op het pleintje waar ik had afgesproken. Omdat mijn taalmaatje een beetje verlaat was, niet erg dat gebeurde mij de vorige keer, bleef ik de gasten een beetje gadeslaan, inmiddels samen met een aantal andere mensen. Alsof we het al aanvoelden, vond men het nodig om een paal af te breken, hetgeen voor mij een teken was om in actie te komen. Normaal is het dan zo dat je volledig in je eentje staat, en dat de groep jou komt intimideren. Hier liep het iets anders, waar de mensen vandaan kwamen weet ik niet, maar in no-time stond er een aantal mensen om de groep. Natuurlijk werd de politie gebeld die, tot onze verbazing, nogal snel ter plaatse was. Het bleek ook ijdele hoop, de motoragent bleek achter een auto aangezeten te hebben die voor mij neus parkeerde, " meneer, u reed door het voetgangersgebied en daar krijgt u wel een boete voor." De centralist, die nog aan de telefoon hing, gaf het advies om de agent toch even aan te spreken. Dat werd gedaan, en binnen een paar minuten stond er een politiewagen. De twee agenten gingen resoluut de groep in. Na een paar minuten zag ik de wagen, met een paar branieschoppers erin, weer vertrekken. 

Op zich moet dit altijd zo gebeuren. Je hebt op dat moment wel de overmacht, maar deze moet je wel gebruiken. Tja, en die motoragent die ineens, zonder het te weten, betrokken raakte zal wel redelijk geschrokken zijn, je houdt iemand aan, en ineens komt er een aantal mensen op je aflopen...... 

Eerlijkheid....

1988, Nederland is in extase vanwege het winnen van de EK-voetbal. Tijdens die wedstrijd zat ik vakantie te vieren in Spanje. Ook daar waren Nederlanders een beetje aan het feestvieren, de Guardia Civil had de handen vol aan de Nederlanders die een beetje te erg aan het feesten waren geslagen. 

Ik was daar met een groepsreis, mijn relatie was het jaar ervoor op de klippen gelopen, en ik had zin in wat nieuws in plaats van mijn routinematige vakanties naar Duitsland. In die tijd was het zeer goedkoop om naar Spanje te gaan, mijn reis was twee weken met vol pension en kostte slechts 199 gulden. Probeer nu eens voor minder dan 100 euro twee weken vakantie te houden... 

Terug naar de vakantie in Spanje, na het winnen van het EK kwam een van mijn reisgenoten, Ed, in financiële problemen en hij vroeg of ik 10 gulden kon lenen. Lenen? De man kwam uit Rotterdam en ik uit Amstelveen, hoe zou ik dat geld weer terug krijgen? Ik gaf de man de tien gulden in de wetenschap dat ik het geld nooit meer terug zou krijgen. 

In 1988 kwam een tram uit Grenoble naar Rotterdam. Vanwege de afmetingen kon het ding daar alleen in Zuid te rijden, het toenmalige domein van lijn 2. Technisch gezien had Rotterdam twee gescheiden tramnetten, vandaar dat men zelfs eigen dieplader had. Ik Rotterdam aangekomen was het tijd om de desbetreffende wagen op te gaan zoeken. Na een ritje met die wagen ging ik nog met wat andere wagens meerijden, ik had veel gehoord over de 700-en. Na dat gerij wilde ik ook nog een stukje wandelen, een stad ontdek je vooral te voet. Totdat ik ineens mijn naar hoor roepen. In Rotterdam? Dat zal niet voor mij zijn.... "Hier jouw tientje!" Verhip, het was Ed. "Wat leuk om jou hier te zien", vervolgde hij. Na wat gebabbel ging ik weer huiswaarts, om Ed daarna volledig uit het oog te verliezen. Maar ik moest nageven dat hij goudeerlijk was.... 

Foutje bedankt.

Als je een pakketje verwacht, en je de melding krijgt dat het pakket afgeleverd zou zijn, sta je echt vreemd te kijken wanneer je een mailtje van een wildvreemde krijgt dat het pakketje bij diegene is afgeleverd. Het vreemde geval is dat ik later een melding kreeg dat mijn pakket bij de buren afgeleverd zou zijn. 

Met de ontvanger van "mijn" pakket had ik al snel een afspraak gemaakt waardoor ik het pakket al snel in mijn bezit had. Bij het ophalen van mijn pakket vroeg ik aan de ontvangster of zij misschien ook op iets zat te wachten. Dit bleek inderdaad zo te zijn, waarop ik al de grap maakte dat dat pakket misschien bij mij afgeleverd zou worden. 

's Middags werd er ineens een pakket bij mij afgeleverd. De buren, hele aardige mensen, hadden het pakket aangenomen. "Hier, voor jou." Het bleek een behangerstafel te zijn, die niet voor mij was. Hoe moest ik de beste man duidelijk maken dat die zware behangerstafel niet voor mij was? Het pakketje dat voor mij bestemd was, bevatte slechts een zak onderdelen. 

Het bleek al snel dat die tafel in plaats van mijn zending was geleverd. Ik belde de trotse koper dat het ding bij mij stond. "Ik heb geen auto", zei de dame. Ach, het was toch een gekke dag, dus heb ik het ding maar even langs gebracht. 

Moraal van dit verhaal, controleer of hetgene dat je ontvangt wel voor jou is. 

Farmville.

Tijdens de discussie over de privacy van Facebook, kwam de vraag boven hoe ik eigenlijk op Facebook terecht ben gekomen. Na een beetje nazoeken was het antwoord verrassend, Farmville. Dit spel was een uitgebreidere versie van het spel Landleven, dat je destijds op Hyves kon spelen. De beperktheid van Hyves maakte ook dat veel mensen over gingen stappen naar Facebook. In mijn geval had ik dus een account bij Hyves en Facebook. Het Hyves-account heb ik opgezegd op het moment dat TMG de boel overnam, en het netwerk naar hun hand ging zetten, ineens kwamen er allerlei berichten die kant noch wal raakten. 

Dat je nu nog berichten van mij op Facebook tegenkomt, komt omdat deze van andere netwerken komen, zoals Twikie of Friendweb, en deze gekopieerd worden. Daarnaast is er een aantal mensen waar ik graag contact mee wil houden maar die hebben geen zin om over te stappen naar weer een ander netwerk. 

En Farmville? Ik denk dat mijn boerderijtje daar compleet overwoekerd zal zijn. 

Weer met een toetsenbord.

Alles wordt kleiner en sneller. Zo zit ik nu te tikken op een Bluetooth toetsenbord dat gekoppeld is aan mijn mobiele telefoon, zeg maar een soort laptop anno 2018. En dat is niet zo vreemd, in hoeveel gevallen heeft de laptop de desktop al vervangen en de tablet de laptop? En nu komt de volgende fase, de smartphone die de tablet vervangt. Met een extra toetsenbordje, heb je een "laptop" die in de broekzak past.

Een verandering.

Sinds jaar en dag heb ik een XS4ALL-mailadres. Deze is in 1995 ontstaan nadat ik bij mijn toenmalige internetprovider TIP slaande ruzie kreeg vanwege, wat zij noemden, commerciële activiteiten. Dat TIP-abonnement zat bij de computer die ik destijds kocht van de firma Escom, over oude namen gesproken. Het probleem van dat XS4ALL-adres is dat het gekoppeld zit aan een internetabonnement, en je dus niet zomaar kunt overstappen van provider zonder het adres te verliezen. Echter, ik heb, zoals zoveel mensen, tegenwoordig een Android-telefoon, en ook daar zit een emailadres bij, een gmailadres waardoor, in mijn geval, het XS4ALL-adres overbodig gaat worden. Voordeel van dat gmailadres is dat het provideronafhankelijk is, en dat er bij dat adres leuke mogelijkheden zitten, zoals offline bloggen, zoals ik op het moment van schrijven doe. Bovendien, wat moet je met meer dan één emailadres? 

Dag vaste telefoon.

Al een hele tijd liep ik met het idee om mijn vaste telefoon de deur uit te gooien. Tegenwoordig lopen alle gesprekken via de mobiel, en welke persoon heeft er behoefte aan twee telefoons? Dit laatste was al de reden dat mijn vaste gesprekken op mijn mobiel binnen kwamen.

Afgelopen week kwam het verzoek of ik mijn telefoonabonnement wilde verlengen. Mijn overwegingen zijn duidelijk, ik gebruik dat ding niet meer, en ik kan mij niet heugen wanneer iemand mij op dat ding heeft gebeld. En zo is het telefoonnummer 020-6459662 niet meer.