Op de vlieg mikken.

Dames staan wel eens verbaasd over de uitdrukking "op de vlieg mikken." Het idee van de vlieg in de pot is om de heren hun straal op die vlieg je mikken, en niet op de omgeving van de pot.
Over hygiëne gesproken. Valt het je wel eens op dat er voor de toiletten nog wel eens een rij staat, maar vrijwel nooit bij de wastafels? Beter gezegd, er zijn gasten die zonder de handen te wassen het toilet verlaten.
Zelf zag ik het tafereel dat een man zonder de handen te wassen de toiletruimte verliet en een snack voor hem en zijn vrouw cq. vriendin kocht. Dat zal lekker gesmaakt hebben!
Groetjes,
Robert.

Toeval bestaat niet.

Afgelopen week was ik bij mijn oudpapierman om de nodige emballage in te leveren. Zoals bekend is het in Nederland zo geregeld dat bedrijven hun afval netjes gescheiden kunnen inleveren. Zo gaat bij ons het papier naar een liefdadigheidsinstelling, het karton naar de voornoemde oudpapierman en de oude toestellen en onderdelen naar het Regionaal Overslag Station in Amsterdam.
Nadat ik mijn karton had gelost, liep ik even het kantoor van de man binnen. “Heb jij interesse in oude televisies? Dat is handig voor onderdelen.”, en hij neemt mij mee naar een stapel toestellen. Ik was stomverbaasd, wat moest een oud papierman nu met televisies? De man vervolgt:”Dat doen we in opdracht van een klant. Éen derde van de container wordt gevuld met papier en verder gaan er spullen in die de Ghanesen in de winkel bestellen, en de rest wordt afgevuld met oude televisies en koelkasten? Vervolgens exporteert dat bedrijf het met de boot naar Ghana.” Toen ik de man zei dat hij hiermee zwaar in overtreding is, reageerde hij met:” Maar ik exporteer het toch niet?” Na een beetje doorvragen bleken de toestellen afkomstig van een van de grote electronicaketens in Nederland. Als reden van deze export gaf de man dat de oudpapierprijs zo laag is, dat hij regelrecht failliet gaat als hij er geen handel bij had gezocht.
Afgelopen week kwam er in het nieuws dat de haven van Antwerpen de spil is in de export van afgedankte electronica naar de derde wereld. De douane probeert dit een halt toe te roepen, maar teveel spullen ontglippen hen, en komt daardoor in Azië en Afrika terecht. Zelfs vanuit Amerika worden spullen naar Antwerpen getransporteerd voor verder vervoer. Toeval, ik denk het niet. Mij gebeuren vaker van dit soort dingen. Ik denk eraan, en een ander voert het uit zonder dat ik ooit contact met diegene heb of ooit zal krijgen.
Maar nu het volgende. Als ik dit ga melden bij onze authoriteiten, weet de man direct dat ik het geweest ben die hem aangegeven heeft. Ik hoop maar op een beetje toeval.

Kovviemeulen

In Amsterdam zie je ze veel rondrijden, de brommobielen. Omdat deze dingen geen APK hoeven te hebben, zijn ze in allerlei onderhoudstoestanden te vinden, van blinkende voertuigen tot koffiemolens, zoals bijgaande foto bewijst. Dit ding hangt van plakband in elkaar en maakt de woonbuurt bij mijn vriendin onveilig. Het apparaat loopt op diesel, heeft amper een uitlaat en, volgens mij, zijn de gloeikoppen ook richting de eeuwige jachtvelden. Bij het starten, dat lang duurt, komt een zwaar ratelend geluid uit het motorblok en verschijnen zware rooksignalen zodat het orgel compleet uit het zicht verdwijnt. Zodra het apparaat zich in beweging zet verschijnt het als een goocheltruc uit het rookgordijn. Een gemiddelde goochelaar zou een vermogen neertellen voor zo een spectakel.
Vanwege deze geluiden noem ik deze dingen koffiemolens of, op z'n Gronings, kovviemeulen.
Groetjes,
Robert.

Back to basics

Zoals jullie hebben kunnen lezen, is de computer waar het meeste mee speel, de EEEPC. Toen ik het apparaatje gekocht had, en las dat er diverse versies Ubuntu op kunnen werken, wilde ik dat meteen proberen. Het gevolg is dat de computer een stuk trager was met opstarten. Vandaar heb ik gisteren weer het minimale systeem geïnstalleerd, et voilá, de computer is weer binnen de halve minuut opgestart. Met de ervaring, die ik inmiddels heb met de diverse varianten van Linux, heb ik het systeem opgesmukt.
Zo zie je maar weer. Soms is het goed om terug naar de basis te gaan.
Groetjes,
Robert.

OV-chip, in een dip?

Gisterenavond zat ik op het trammuseum met een paar collega's te praten over de OV-chipkaart. Een paar van deze mensen zijn ook werkzaam in het openbaar vervoer, en hebben dus ook met die kaart te maken. Voor de bestuurders hebben de uitvinders van de kaart het volgende bedacht, als de kaartlezer één piepje geeft is de kaart in orde, komen er twee uit dan niet. Op het display krijgt de klant te zien wat er mis is. Dat laatste stuit op wat problemen. "Bestuurder, mijn kaart doet het niet. Kan u effe kijken wat er aan de hand is?", is nog de vriendelijke uitvoering. Vervolgens moet de bestuurder zich als een slangemens uit zijn cabine over de lezer gaan hangen, om er dan vervolgens achter te komen dat er gewoon een saldotekort is.
Een leuk grapje is bij de NS. NS heeft aangegeven dat men de OV-chipkaart wel wil invoeren. De borgsom tijdens de reis heeft NS gesteld op veertig euro. Maar, hoeveel kun je op de OV-chipkaart zetten? Dat is toch niet meer dan dertig euro?
Nu gaat ook nog eens het Europees parlement zich ermee bemoeien. De OV-chipkaart wordt gezien als een creditkaart. Om die te mogen uitgeven moet je erkent zijn als financiële instelling. Er is één uitzondering, als het beheerde bedrag minder dan zes miljoen euro is, is de toestemming niet nodig. Met de omschakeling in Rotterdam is dit bedrag vrij snel bereikt, of is het, op het moment dat ik dit schrijf, al bereikt.
Dan nog het probleem van het sterrenabonnement. Heel veel stedelingen hebben een twee-ster abonnement om met het openbaar vervoer door de stad te kunnen reizen. Omdat er niet meer met zones, maar met kilometers gewerkt wordt, moet er nog een nieuw systeem worden uitgedacht. U leest het inderdaad goed, dit is nog niet geregeld.
Maar, in het kader van gedeelde smart is halve smart, heb ik ook zo'n kaart aangevraagd.
Dipje?
Robert.

Tv van de Aldi

Een paar weken geleden moest ik naar een klant voor problemen met de geluidsinstallatie. Omdat ik er toch was, vroeg de klant of ik de balken uit het beeld van haar breedbeeldtelevisie kon halen. Toen ik voor het apparaat kwam te staan merkte ik dat het geen breedbeeldtelevisie was, maar een monitor. Deze apparaten kunnen niet zoomen, en dit toestel zou altijd de balken houden. Ik was nieuwsgierig welke handelaar het voor elkaar krijgt om dit soort toestellen te verkopen. Het bleek de Aldi te zijn. Nu krijg je het volgende. De omschrijving van de mogelijkheden klopt en het toestel vertoont geen defect, en de klant keek er al een paar maanden naar. Je hebt dan geen recht op omruil. De klant heeft uiteindelijk een ander toestel bij mij gekocht. De klant had er geen moeite mee. Zelf vind ik het vreemd dat er nog mensen bij dit soort bedrijven koopt. Die toestellen komen daar niet zomaar.
Groetjes,
Robert.
P.S. Deze televisie is aankomende week weer bij de Aldi te koop.

Tot op het bot........

De weersverwachting voor vandaag was lichte sneeuw en wind uit het oosten. Omdat de voorraad flikken een beetje eb begon te worden, was er voor vandaag een ritje oosterse markt gepland om de voorraad weer aan te vullen.
Na de onvermijdelijke gang door Chinatown, gingen we naar de chocoladekraam. De won in de rug maakte het aangenaam. Terwijl we de flikken aan het inladen waren, begon het lichtjes te sneeuwen. Omdat het meteen weer ophield, leek er niets aan de hand, en gingen we, zoals gebruikelijk, hot chicken eten. Op het moment dat we naar buiten liepen, begon het te sneeuwen, stak de oostenwind weer op en verdween de zon. De vijf minuten, die we nodig hadden om naar de auto te komen, waren voldoende om ons beiden tot het bot toe af te koelen. Bij de auto aangekomen bleek het voorraam dicht gevroren, waardoor ze niet alleen onszelf maar ook de auto moesten ontdooien.
Groetjes,
Robert.