Onderweg bellen?

Was het vroeger de bellende weggebruiker waar de pijlen op gericht waren, tegenwoordig wordt er, al rijdend, de sociale media bijgewerkt. Er zijn kennissen die het vreemd vinden dat, als ze een sms-je sturen, het uren kan duren voordat er antwoord komt, onderweg kijk ik niet op mijn scherm. Dit is de reden dat ik geen whatsapp heb, men verwacht dat ik 24/24 zit te lezen.Maar terugkomend op die gasten die wel achter het stuur of op straat blijven tikken. Inmiddels schijnt het zo te zijn dat bij veel ongevallen een van de bestuurders met de "smartphone" bezig was. En dit zou mij niet verbazen. Wanneer ik weer eens een auto zie slingeren, en ik er voorbij kan komen, zie ik meestal de bestuurder naar alles kijken, behalve naar de weg.Een voordeel heeft dit wel. Werd er voorheen veel getelefoneerd in de bus of tram, tegenwoordig zit men ook daar te tikken.....

Shantykoor

Ken je het verschijnsel shantykoor? Dan bedoel ik niet een stel jankende honden met de naam shanty, maar een stel mensen die zeemansliederen ten gehore brengen. Ik vermijd het woord zingen, want daar lijkt het vaak in de verste verte niet op. Zelf werd ik geconfronteerd met zo'n koor tijdens het optreden van een Groninger zangeres. Ik begreep niet hoe het kwam dat zo een getalenteerde dame zoiets op het podium toelaat. Het antwoord bleek simpel, de leider van de muzikale ondersteuning, de live-band, bleek de voorzitter van datzelfde groepje mensen. Toen de eerste noten uit de kelen kwamen, kreeg ik direct het idee met een stel zeebonken te maken te hebben, men had een hoop lol, en er kwam bijna geen noot op de juiste toon uit.Hoewel, zeebonken? Toen een regionale omroep een van die koren op een schuit hadden gezet, om prachtige opnames te gaan maken. Eenmaal buitengaats werd het ijzig stil, en werd er geen noot gezongen, het koor hing groen over de reling, waarschijnlijk te genieten van de mooie golfslag die niet werd verstoord door.........

De week voorbij.

En? Hoe was jouw week? Ik ben in ieder geval weer lekker bezig geweest, zo stond ik afgelopen zondag te conducteuren op lijn 20, maandagavond les te geven op de museumtramlijn en dinsdagavond de elektrische installatie van twee trams te keuren samen met mijn maat Lex. Niet te vergeten dat ik, tussen mijn werk door, zaterdag nog even bij het trammuseum ben geweest omdat twee van mijn leerlingen examen deden, natuurlijk geslaagd.

En natuurlijk heb ik ook mijn normale werk gehad...

Dan kreeg ik wat klachten over het feit dat ik zo weinig foto's op internet had geplaatst. Huh? Ik heb mij suf gepost. Wat blijkt, Twitpic en Twitter schijnen problemen te hebben waardoor foto's óf dagen later óf helemaal niet verschijnen. Dus ben ik aan het winkelen gegaan naar een nieuwe dienst, en heb deze gevonden bij Tumblr, waar dit blogje ook te lezen is.

Op dit moment zit ik trouwens lekker te genieten van een vrije zondag, sinds weken. En wat doe je als je niets te doen hebt? Inderdaad, bloggen.

Wie is de agressor?

Obama wil niet naar Poetin, omdat Rusland aan meneer Snowden asiel heeft verleend, en weigert om deze heer uit te leveren. Zou het nu een echte misdadiger zijn, dan zou ik het direct met Obama eens zijn, maar hier gaat het om iemand die de wantoestanden van de Amerikaanse inlichtingendienst bloot heeft gelegd, door hem weet ik dat de CIA ook dit bericht zal lezen en er op dit moment waarschijnlijk iemand mijn tekst aan het vertalen is.
Zo werd ons tijdens de koude oorlog ook voorgehouden dat de Amerikanen onze grootste vrienden waren. En ook dit blijkt gewoon eigenbelang te zijn geweest, Europa was een prachtige buffer tussen de VS en Rusland, terwijl de twee landen aan de andere kant van de aardbol zowat aan elkaar grenzen.
En zo is de houding van Rusland ten aanzien van Snowden te begrijpen, de man legt het gespioneer van de Amerikanen aan de dag, en loopt in de VS het gevaar achter slot en grendel te verdwijnen, de man staat in feite aan de zijde van de Russen, die al jaren proberen ditzelfde netwerk bloot te leggen. Zeg nu zelf, wat is er mooier dan iemand die dit vuile klusje voor jou opknapt. En ach, dat Obama dan een keertje niet op de thee komt.....

Wil jij mij Nederlands leren?

Ik moest naar een engelstalige klant, op zich niets bijzonders, dit gebeurt wel vaker. Wel frappant was het toen zij op een bepaald moment vroeg of ik haar in het Nederlands wilde gaan antwoorden. Verdakke, dat is ingewikkeld, je bent op dat moment helemaal op het Engels gefocust, en dan is het heel lastig om jouw eigen taal te spreken. Ze vertelde mij dat zij gescheiden was, en haar Nederlandse man niet wilde dat ze Nederlands ging spreken, omdat hij Engels een mooie taal vond, en waarschijnlijk nog altijd vindt.
De dame stelde nog een paar vragen over onze taal, waarna de vrouw verzuchtte dat ik het zo simpel uitgelegd had, en of ik haar verder wil helpen in het leren van onze taal. Ik heb dit geweigerd, en haar verwezen naar de taalgroepen die er op internet zijn.
Ik moet toegeven, ik vind het leuk om mensen te begeleiden, en misschien, als er een project op mijn pad komt, zal ik het serieus overwegen. Hoewel ik een nare eigenschap heb, ik ben verschrikkelijk honkvast......

Heetgebakerd.

Zo, de eerste hittegolf hebben we weer achter de rug en waarschijnlijk gaan we er volgende week weer een krijgen. Tja, voor de vorige hittegolf moeten we terug naar 2006.
Maar wat onlosmakelijk samenhangt, in onze compacte gemeenschap zijn heetgebakerde figuren. Nu heb ik het niet over baby's die dit in de doeken zijn gewikkeld, maar meer de mensen die menen alleen op de wereld te zijn. Je kent ze vast wel, keiharde muziek en de deuren cq. ramen open. En o wee als jij er commentaar op geeft, dan vind men dat jij naar een hutje op de hei moet. Ja dag, wie maakt de herrie?
Diezelfde discussie had ik met iemand, die het zo leuk vind om een openluchtconcert te bezoeken. We hebben er weer twee gehad in Amstelveen, en dit keer heeft men zich aan de regels gehouden, ik had tenminste geen geluidsoverlast. Een van de bezoekers vond er niets aan, het was hem te stil. Huh? Normaal moet je daar met oordoppen inlopen om geen gehoorbeschadiging op te lopen. Wat is er lekkerder dan zonder oordoppen in te hoeven lopen. Ook hij vond dat ik op een hutje op de hei moest gaan wonen. Echter, toen ik zie het wel leuk te vinden om op zondagochtend een fanfare door de straat te zien lopen, wat overigens een keer op een luilakochtend echt is gebeurd( ik heb ervan genoten!), vond hij dat je dat niet kon maken omdat het teveel herrie maakt. Wacht even, dus als het voor jouzelf is mag het wel, is het voor een ander, dan mag het niet. Kijk dat is nu typisch meten met twee maken.
Bij de weg, in een hutje op de hei kun je wel herrie maken, dus.......

Avondje Amsterdam.

Mijn vriendin had een goed idee voor de warme avond, zij ging zij niet koken, maar zou ze wat laten brengen, shoarma. Dat je geduld voor zoiets moet hebben is bekend, maar na anderhalf uur werden we toch nieuwsgierig waar ons voedsel bleef." Het is druk", was het antwoord. " Maar we gaan nu beginnen met uw eten." Huh, nu pas? "Waarschijnlijk hadden wij uw telefoonnummer niet." Ja hoor, dat is het eerste wat gevraagd wordt. Toen we wilden afbestellen meldde de meneer aan de andere kant van de lijn dat het eten klaar was. Huh, binnen de twee minuten vlees op temperatuur? Dan moet het haast nog rauw zijn.
Omdat het op straat beter vertoeven was dan binnen, besloten we maar zelf wat te gaan halen, en kwamen zo bij een snackbar terecht, met airco! Ter plekke besloten we maar daar te gaan eten, en zo zaten we nog geen tien minuten later aan een uitgebreide kipsatéschotel.
Na dit opgesmikkeld te hebben, vervolgden we onze wandeling door het oude havengebied van Amsterdam-Noord, en kwamen zo in een Poolse supermarkt terecht. En nu weet ik hoe een analfabeet zich moet voelen, hoewel. Je gaat toch proberen te ontcijferen wat er op de potjes en verpakkingen staat. En eigenlijk gingen we er alleen maar naar binnen omdat we zin hadden in een ijsje