Radiateur?

Naar aanleiding van het blogje over de autobanden, wil ik jullie ook dit verhaal delen. Dit speelde bijna zeven jaar geleden, toen ik andere banden onder het Kia-busje nodig had. Ik bracht de auto naar de lokale bandenboer, en hij meldde mij dat de banden er niet waren. Deze zouden in de middag komen. En zo besloot ik om het busje achter te laten, en naar mijn werk te lopen, een stukje van 300 meter.
Het werd later en later, maar al wie zich meldde, de bandenboer niet. Om vijf uur begon ik erg nieuwsgierig te worden, kon ik met de wagen terug naar huis, of moest ik de fiets, die ik gelukkig bij mij had, pakken." Uw radiateur is nog niet binnen." Radiateur? De auto ging voor nieuwe voorbanden." De monteur is al naar huis, belt u morgen maar terug." Nou, dat was ik allang van plan.
Dus de volgende dag hing ik aan de telefoon en wilde uitleg." Ja, ik zag een stang die krom was, en wilde deze rechtbuigen. Ik had niet gezien dat dit de onderkant van de radiateur bleek te zijn." Ai, foutje. Dat kan gebeuren, en het werd verder netjes opgelost.

Aanbieding.

Afgelopen week werd ik gebeld." Meneer, wat betaalt u voor uw televisieaansluiting?" "12,50", antwoordde ik." Dan mag ik u internet, bellen en televisie aanbieden voor 12,50 per maand, en dat een jaar lang." Aha, een jaar lang, en daarna zeker de volle mep betalen, en dat terwijl ik, naast die televisieaansluiting, een leuk tarief betaal voor mijn internet welke, door een foutje van de provider, niet verhoogd zal gaan worden, dus begrijp ik wel waarom men probeert om mij een ander abonnement aan te smeren, dus ik weigerde." Maar meneer, u gooit bijna 500 euro aan voordeel weg!" 500 euro? Dan ben ik benieuwd wat de volle prijs is van het abonnement. Dat bleek 55 euro per maand te zijn. Dat is een smak centen meer dan de 33 euro die ik nu voor mijn contacten met de buitenwereld betaal.
Er zat dus niets anders op dan het gesprek op een nette manier te eindigen, maar mijn tegenpartij gaf zich niet zomaar gewonnen. Nu hoopte ik dat haar tijd op was, zo werkt dat bij callcenters, en dat werkte. Of ik mij alsjeblieft bij het bel-me-niet-register wil aanmelden. Dat dacht ik niet, die mensen geven mij inspiratie om dit soort domme stukjes te gaan schrijven....

Wat een week.

Om de week te eindigen, vrijdag zou er een pakketje worden bezorgd door de post. Dit zou gebeuren voor 14.30u. Om 14.30 kreeg ik de melding van het postbedrijf dat de chauffeur nog steeds onderweg was, en ik nog een beetje geduld moest hebben. Maar om 17.30 was mijn geduld op. Ik was klaar met mijn werk, en ik had een afspraak, en dus gaf ik het op en liep naar de auto. Bij mijn auto aangekomen, zie ik de postauto passeren, en ging er achteraan. Een blik in de auto vertelde mij genoeg, er zat een andere chauffeur op de wagen." Sorry, ik verdwaal hier steeds", was zijn antwoord. Toen ik zag hoeveel pakketjes er nog in zijn wagen lagen, kreeg ik ineens medelijden met de man, zijn avond zou nog lang gaan duren.

Zoals jullie misschien hebben gezien, heb ik mijn fototoestel "geüpgrade" waardoor het nu mogelijk is om de foto's draadloos met mijn telefoon te versturen, in plaats van het gehannes met kabels, waardoor je teruggrijpt naar de slechte camera van de telefoon zelf.

En ik weet niet of jullie donderdagavond naar Hosa-radio hebben geluisterd. Ja, dat was ik die dat programma presenteerde. Het is leuk om voor dat station te draaien, de luisteraars hebben namelijk de mogelijkheid om direct te reageren, hetgeen ook gebeurde. En zo kwam de echte uitdaging, verzoekjes... En zo vloog het "Hollandse uurtje" om. Toen ik de logfile bekeek, bleek ik bijna anderhalf uur gedraaid te hebben. Ach, wanneer iets leuk is, vliegt de tijd om.

Diezelfde donderdag heb ik afscheid genomen van mijn taalmaatje. Dit is een niet-Nederlandstalige die Nederlands leert. Om eerlijk te zijn, ik denk dat ik het meeste over Nederlanders heb geleerd. Een van de vreemde gewoontes, die wij hebben, is dat wij wachten tot de nieuwe buren zich komen voorstellen. In het buitenland is het gebruikelijk dat jij bij die nieuwe buren gaat kijken, en aanbiedt om een handje te helpen. Zo bouwt de nieuwe buur ook een vriendenkring op.
Het zal mij benieuwen wie mijn nieuwe taalmaatje zal zijn.

Maandag heb ik instructie gekregen voor een nieuw type tram, uit 1961, te rijden. Tijdens deze instructie miezerde het, het ideale weer om tram te leren rijden. Een tram zal dan om het minste of geringste in de slip gaan. Bij de heenrit reed ik dan ook langzaam, ik had geen zin om al slippend over een overweg te vliegen. Toen ik de wagen lekker onder controle had, ging het dan ook een stuk sneller, hoewel het nog steeds miezerde....

Gezoem.

Ben ik afgelopen zomer redelijk bespaard gebleven van die vliegende pestkoppen, word ik in het staartje van de zomer nog even flink onder handen genomen door die verdraaide bloedzuigers. Ik weet waar je nu aan denkt, maar ik heb het gewoon over muggen. Op dit moment vang ik iedere dag tussen de drie en vijf van die beesten in mijn slaapkamer, en ik heb geen idee waar ze vandaan komen. En om nou te zeggen dat dit mijn nachtrust ten goede komt.....
In ieder geval heb ik het nu voor elkaar gekregen om de batterijen van mijn elektrische vliegenmepper, in dit geval een muggenmepper, leeg te krijgen. Ik weet nu hoe irritant het is om midden in de nacht de batterijen te moeten verwisselen. Nadat je ze verwisseld hebt, duurt het een tijdje voordat je het oorspronkelijke onderwerp teruggevonden hebt, de mug.

Alweer 'n week voorbij.

Naast de oorlogstaal uit Rusland en het Midden-Oosten, was het een betrekkelijk rustige week, althans in het nieuws. En zo konden we lezen dat de Belgen aan de vooravond staan van een energiecrisis. Huh? Vlak over de grens, in Nederland, staan twee centrales werkloos. Goed, deze zijn niet rechtstreeks op het Belgische net aangesloten, maar zij kunnen al via het Nederlandse net aan België leveren. Ik snap niet wat hier zo moeilijk aan is. Het zal een stuk bureaucratie zijn.
Over dat laatste gesproken. De eerste Fyra is terug naar Italië. Dat deze zending nog een dag extra vertraagd was kwam omdat de machinist op de heenreis zo lang onderweg is geweest, dat hij eerst een tukkie moest doen. We mogen blij zijn dat die regels bestaan, maar soms geven ze aanleiding tot komische situaties.
Zal ik het nog over het weer gaan hebben? Ach, na een natte zomer zijn we september zonnig begonnen. En dan te bedenken dat de herfst met rasse schreden nadert. Ach, laten we daar nog maar even niet aan denken.

De week voorbij.

Afgelopen week had ik een tweet de wereld in geslingerd dat alle data op internet openbaar is, ook al zit het beveiligd opgeborgen. Bedenk maar eens hoe simpel jij zelf bij die gegevens kunt komen. En dit kwam weer pijnlijk aan het licht bij Apple, waar meteen naar Apple zelf gewezen wordt. En hoogstwaarschijnlijk is de hack niet eens bij Apple gezet, maar bij een van de email-services. En je weet zelf wat er gebeurt als je op de link "wachtwoord vergeten?" drukt, het zwaarbeveiligde netwerk stuurt een emailtje naar een zwakbeveiligde server. Dat dan jouw pikante foto's de wereld in geslingerd worden, is dan een geval van jammer......

Als een computer het op de heupen krijgt.

Een paar weken geleden kreeg ik het verzoek om een radioprogramma over te nemen. Om alles op rolletjes te laten verlopen, zou ik een uitzending onder begeleiding maken. Leuk, het is lang geleden dat ik dat nog eens gedaan heb Ja, deze jongen stamt nog uit de tijd van de ouderwetse mengpanelen, en het was nogal een ervaring om vanaf een laptop te draaien. Tot zover gaat alles goed.
Om alles een eigen tintje te geven, had ik mijn eigen computer aan het systeem gekoppeld, en toen begon de ellende. Het netwerk beschermde mijn computer tegen de uitzendcomputer, die onder windows 7 draait. Nu had ik dit niet direct door, de liedjes die ik had gekozen van mijn computer verschenen netjes in de playlist. Het was wel vreemd dat ik van sommige liedjes geen details zag. Tijdens een stukje proefdraaien was dit helemaal geen probleem, maar vijf minuten voordat ik zou beginnen, bleek ik midden in een "war of computers" te zijn terecht gekomen. Niet ik, maar de computer bleek te bepalen wat de luisteraars te horen kregen.
Na een slordige vijftien minuten was de oorlog voorbij, en liep de uitzending zoals ik wilde, en kon ik zelfs verzoekjes gaan draaien, hoewel dat er maar twee waren.