Wat een dag.

Zondag was het weer zover, ik had dienst op de museumtram. Normaal is dit iets waar ik naar uitkijk, zondag was het iets anders, mijn keel was vervelend. Mijn collega had netjes een dienstrooster in elkaar gezet en vrolijk begonnen we met het opstarten van de dienst. Er stond één auto hinderlijk geparkeerd, dat wel, maar een belletje naar de politie maakt daar doorgaans binnen anderhalf uur een einde aan. Ook dit liep anders. Om even voor elven besloten we om te proberen de auto een zetje te geven, hetgeen lukte omdat de handrem niet aangetrokken was. Resultaat, het spoor was weer te gebruiken. Terwijl de eerste tram vertrekt, komt de politie aangereden, waarbij ik vergeet te melden dat het regende, en ik inmiddels doorweekt was. Omdat het regende vielen de passagiersaantallen een beetje tegen, en de twee extra conducteurs, die de bijwagens zouden gaan bevolken, liepen wat verveeld rond. Totdat bleek dat er twee andere conducteurs niet op waren komen dagen, en de twee hard nodig waren om de dienst aan de gang te houden.
Toen alles goed en wel weer reed, kwam er een andere melding. Een wagen kon niet keren. Zijn wisselijzer was in het ongerede geraakt, dus moest ik, als verkeersleider, een ander ijzer gaan brengen. Probleem was wel dat ik zelf nog een bestuurder moest gaan aflossen. Ik kwam nog redelijk op tijd binnen. Ik moest nog het station binnen om wat zaken te regelen. Terwijl ik binnen ren, zie ik de vrouw van de oud-voorzitter zitten. Bij de crematie van haar man, heb ik haar uitgenodigd zeker nog eens een bak koffie te komen halen. en dan neemt ze de uitnodiging aan, en kom ik binnenstormen, en ren zonder een fatsoenlijk gesprek te voeren, weer naar mijn tram. Natuurlijk, ik heb haar de volgende dag gebeld, en mijn excuses aangeboden. Gelukkig weet ze hoe hectisch het af en toe kan gaan. In ieder geval heb ik alsnog een goed gesprek gehad.
En toch was dit weer een leuke dag.

Volksverhuizing

Vanmorgen had ik weer eens mijn ritje Vlaanderen. Omdat het gisteren al een puinhoop was op de weg door vakantieverkeer, was ik wat vroeger vertrokken. Op de matrixborden op de ring van Amsterdam wordt al de hele week gewaarschuwd voor de werkzaamheden op de E19 tussen de grens en Antwerpen. Die werkzaamheden zijn niets te vroeg, het karrespoor is regelmatig gespreksstof op verjaardagen.
Dan vanmorgen. Richting de grens werd het steeds drukker. Auto's met sleurhutten die over de weg kruipen en auto's zonder sleurhutten, die zo volgestouwd zijn, dat de achterkant zowat over de weg sleept. De laatste categorie weet dan nog bumperkleven en met te hoge snelheden zich een weg te banen door het verkeer. Je bent op vakantie of niet, je kunt niet vlug genoeg op je bestemming zijn. En of dat niet genoeg is, zullen de eerste foto's van de reis van de politie afkomstig zijn, die massaal was uitgerukt met radarcontroles. Mocht je geen foto van de politie krijgen, kun je van de belastingdienst een foto van je leasebak ontvangen. En probeer jij dan maar eens aannemelijk te maken dat je op zakenreis bent naar de camping.
De hoeveelheid verkeer in combinatie met het vakantieverkeer maakte trouwens wel dat ik door mijn navigator een mooie toeristische route via Baarle voorgeschoteld kreeg. Nu bel ik altijd als ik de grens passeer. In Baarle is dat een klein probleem, daar je meermalen de grens passeert. Toen ik mijn vader aan de lijn had en hij vroeg of ik in Nederland was, heb ik hem eerlijk gemeld dat ik hem het antwoord schuldig moest blijven.
Ach, ik slaap vanavond in mijn eigen bed, heerlijk!

Vriend

Zoals zovelen, ben ik ook lid van hyves, en is zelfs de kans aanwezig dat je deze blog niet eens op blogspot zit te lezen maar op hyves. Hyves is een soort vriendennetwerk geënt op Nederland, hoewel ik er ook steeds meer mensen van buiten Nederland op zie verschijnen, en er zelfs een Engelse versie is verschenen.
Zelf ben ik op dit netwerk gekomen door een actie voor het behoud van een aantal buslijnen. Van de drie lijnen is er één weer ingesteld, en over een andere wordt in mei overlegd. En als je dan op zo'n netwerk zit, zijn er altijd mensen die dat direct door hebben, en heb je je eerste vrienden op je lege pagina. En dan begin je maar met het koppelen van je blog, zodat het net lijkt of je enorm actief bent met het onderhouden van je pagina. In feite zijn het steeds stukjes die ik op mijn gsm zit te tikken, om een paar dagen later de tikfouten er nog uit te halen.

Integratie

Nu verwacht je natuurlijk een lang verhaal over allochtonen en zo. Dan heb je het mis. Er bestaan meerdere vormen van integratie, waarbij elektronica een goed voorbeeld is. Dat het ook lastig kan zijn bleek tijdens mijn verjaardag. Ik gebruik mijn mobiele telefoon ook als wekker. Om kwart over zeven, de normale tijd dat ze afgaat, ging ze ook af, en ik druk op het linker knopje, om het ding tot zwijgen te brengen. Ineens realiseer ik mij dat de melodie anders was dan normaal, en bleek ik de telefoon te hebben opgenomen. En inderdaad, het was de eerste, in een lange rij, die mij feliciteerde. Op die dag ging de telefoon op de onmogelijkste momenten. Wat te denken als je een boodschap aan het doen bent op kamertje 100? Of je staat onder de douche, met je hoofd volledig ingezeept. En dan toch op tijd het ding willen oppakken.
Groetjes,
Robert.

Verjaardag

Zo, ik heb het weer gehaald, een jaartje ouder. Gisteren heb ik dit in klein gezelschap gevierd, vandaag heb ik er niets aan gedaan. Wel ben ik bedolven onder telefoontjes, e-mailtjes en lag er in mijn brievenbus ook eens wat anders dan reclame van de lokale en interlokale supermarkten.
Minder leuk was het om te horen dat een relatie van een van mijn kennissen op de klippen is gelopen. Ik hoop dat zijn leven snel weer op orde is.
Groetjes,
Robert.

Bedankt

Ook via deze weg bedank ik iedereen voor de felicitaties. De meestgestelde vraag, of ik er een mooie dag van maak, beantwoord ik volmondig met "ja". Ik heb bakken met werk en kom zo de dag wel door. Ik heb de verjaardag zelf in een hele kleine kring gevierd, alleen met vriendin, mijn broer, zijn vrouw en mijn ouders.
Groetjes,
Robert.
P. S. Ik stuur nog een mailtje terug.

De auto.

Op de vraag hoe mijn auto rijdt kan ik antwoorden dat hij weer perfect rijdt. De herrie, waar ik in december over schreef, bleek van een kruiskoppeling te komen. Mijn eerste garagehouder waarschuwde mij er al voor. Zijn monteur kon echter niks vinden. De garage waar ik nu zit, kon de klacht wel constateren, maar zag ook dat de hele aandrijving zonder olie stond. Na dat eerst gedaan te hebben, en de auto aanzienlijk rustiger werd, constateerde hij een speling in een kruiskoppeling. Nu deze verholpen is, loopt de wagen weer als nieuw. Wat verwacht je ook. Hij heeft net 130-duizend kilometer op de teller.