Dag bult.

Vrijdagochtend zijn de hechtingen uit mijn hoofd gehaald, en daarmee is het hoofdstuk "bultje op mijn hoofd" afgesloten.
De meesten kennen mij niet anders dan met een bultje op mijn hoofd, die linksboven op mijn hoofd zat. Deze is ontstaan door een haarzakje dat geblokkeerd is waardoor het talg er niet meer uit kon en zich onder de huid gaat ophopen. Een jaartje of twintig geleden heb ik er al eens eentje laten weghalen wat niet geheel zonder slag of stoot ging, ik heb namelijk nogal eens de neiging om flauw te vallen bij verdovingen en nadat ik veel pijn heb gehad Ik had de chirurg, die mij toen hielp, gewaarschuwd. "Ach, als het stil wordt onder de doek( de operatiedoek), stoppen we gewoon even." Tijdens die behandeling heb ik geen problemen gehad, en ik ben daarna nog rustig in een hoekje gaan zitten, ik wist dat ik flauw zou gaan vallen. Daarna ben ik naar de wachtkamer gegaan, waarna ik, nog steeds goed op mijn benen staand, naar de afsprakenbalie ging om een vervolgafspraak te maken. Helemaal niet meer op de signalen lettend, ging ik neer. Het malle is dat ik op zo'n moment gewoon alles meemaak, ik zie alleen niets en heb geen beheersing meer over mijn lichaam.

Dit keer deed de huisarts de operatie. Ook dit keer waarschuwde ik voor mijn malle gewoonte om van mijn stokje te gaan.
Het begon in ieder geval goed, de verdoving werkte, en een testje van de tweede arts, ik werd door twee artsen geholpen, bevestigde dit. Toen mijn huisarts kwam binnenlopen, en vroeg of de verdoving werkte, antwoordde zijn collega dat ik zelfs de klem niet had gevoeld." Ik wil jou na de operatie nog even spreken", grapte ik, en de toon was gezet, eigenlijk hing er een vrolijke sfeer in de behandelkamer.
Na de behandeling was mijn broer zo aardig om mij op te halen. Onderweg naar de auto voelde ik de prikkels komen die mij waarschuwen dat ik flauw ga vallen. Ik zat op tijd in de auto, en zoals gewoonlijk, gebeurt er dan niets....

Vrijdag moest ik naar de vervangende huisarts om de hechtingen, drie in totaal, weer te laten verwijderen. Bij de eerste hechting ging ik door de grond en het zweet brak mij uit, de tweede ging zonder problemen en bij de derde moest de dame even peuteren." Zo, die is strak aangetrokken", mompelde ze Na een paar minuten stond ik weer buiten en ook dit keer had ik een lift van mijn vader naar mijn werk. Hij moest toch in Amstelveen zijn

Na de bult ben ik nu ook van de hechtingen af, en ga ik voortaan bultloos door het leven.........

Wat is een taal?

Gisteren was op de televisie een interessante discussie over het verschil tussen een dialect en een taal. Ik had altijd gedacht dat een dialect gebruik maakt van woorden en grammatica van de moedertaal, terwijl een (streek)taal duidelijk een eigen woordenschat en grammatica heeft. Dit heeft al eens geleid tot een heftige discussie met de Zeeuwen. Zij meenden een eigen taal te hebben. En wat te denken van het Fries als taal en Drents, Twents en Gronings als dialect. Klopt, het Fries heeft een eigen grammatica en taal, maar dit geld net zo voor de drie "dialecten" die ik als voorbeeld aanhaal. Het klopt wel dat dit dialecten zijn, alleen niet van het Nederlands, maar van het Nedersaksisch, net zoals Limburgs en Brabants weer van het Nederduits afkomstig zijn.
De stelling die gisteren werd neergezet was simpel, een taal heeft een leger. Interessante stelling, die het Papiements gelijk tot een dialect maakt, immers, de Antillen hebben geen eigen leger. Nu mijn vraag, van welke taal is Papiements een dialect?

Dit wordt mogelijk gemaakt.

Valt het jou op dat tegenwoordig alles in handen is van de mens? Neem nu eens het weerbericht. Dit begint meestal met de kreet " Het weer wordt mogelijk gemaakt door", vervolgens gevolgd door de firma die dit mogelijk maakt. Stel je nu eens voor dat deze firma wordt opgeheven, en er geen ander bedrijf het weer mogelijk zal maken. Dan heb je mooi geen weer.

Wat een weekeinde

Vandaag bestaat de museumtramlijn in Amsterdam vijfendertig jaar. En nu merk ik dat ik inmiddels een echte veteraan aan het worden ben, van alle lustra heb ik alleen het eerste gemist.
Een feest is het geworden, met een wagen die net gerestaureerd is, en de eerste rit van Union 72 in de reizigersdienst.
En wat mij betreft. Ik begon, met een vrij klein groepje, met uitrangeren. Vrijwel dezelfde groep heeft de wagens ook weer binnen gezet. Dit betekent dat sommige mensen een dienst van meer dan tien uur hebben gemaakt. Waar vind je nog werknemers die dit doen, zonder gemor!

En toch....

Vandaag was de viering van het vijfendertig jarig bestaan van de museumtramlijn in Amsterdam. Was het gisteren voor de donateurs, vandaag was de viering voor het publiek, die door de regen niet massaal was gekomen.
Een heel stel oud-medewerkers was ook gekomen, en sommigen overwegen om weer terug te komen, zeker nu de sfeer binnen de club gewoon gezellig is te noemen na het verdwijnen van een club die eigenlijk alleen uit was op macht. In het verleden hebben we wel vaker van dit soort clubs gehad, en ook lieden die dachten de boel naar hun hand te kunnen zetten. Ik hoop dat dit soort tijden niet terugkomen.
Het vreemde was wel dat er een aantal mensen, die zwarte bladzijden in de museumtramwereld hebben geschreven, stiekem over het terrein slopen, en duidelijk niet gezien wilde worden. Een ervan, probeerde ik te groeten. Deze man draaide zich om, en wist niet hoe snel hij weg moest komen.
Ik hoop dat iedereen nu gewoon samen de schouders eronder gaat zetten, en niet elkaar het leven zuur maakt.

Herfst

Met de bus naar Amsterdam.