Moi.

Normaal is dit het vermelden niet waard, ik krijg wel vaker telefoon vanuit Groningen, maar dit was een oude bekende." Wij gaan een kleurboek uitbrengen voor gehandicapte kinderen." Alle alarmbellen gingen rinkelen, vooral toen er ook nog een naam werd gebruikt van een van de stichtingen die daadwerkelijk geld ophaalt voor dit doel. De man klonk geschrokken:" kent u ons?" Nou, als jouw bedrijfstak uitgebreid op televisie komt met de bijbehorende verkooptactiek, en jij belt als vertegenwoordiger van zo'n bedrijf mij op en je maakt gebruik van die verkooptechniek, dan is het snel afgelopen.

Moi!Normaal is dit het vermelden niet waard, ik krijg wel vaker telefoon
vanuit Groningen, maar dit was een oude bekende." Wij gaan een kleurboek
uitbrengen voor gehandicapte kinderen." Alle alarmbellen gingen rinkelen,
vooral toen er ook nog een naam werd gebruikt van een van de stichtingen
die daadwerkelijk geld ophaalt voor dit doel. De man klonk geschrokken:"
kent u ons?" Nou, als jouw bedrijfstak uitgebreid op televisie komt met de
bijbehorende verkooptactiek, en jij belt als vertegenwoordiger van zo'n
bedrijf mij op en je maakt gebruik van die verkooptechniek, dan is het
snel afgelopen.

Moi!

Voetbal?

Ben jij ook zo laat opgebleven om de kwart-finale van het WK te gaan kijken. Nou, deze jongen niet. Allereerst moest ik zondagochtend weer vroeg opstaan, ten tweede had Costa Rica zowat een muur voor het doel opgemetseld, zodat het een saaie wedstrijd werd, die, uiteindelijk met strafschoppen, beslist werd.
Helemaal gemist heb ik het natuurlijk niet, toen ik in mijn bed lag, kreeg ik, op een hele ouderwetse manier, de laatste stand van zaken. Voor mijn deur zit een, meermalen genoemde, kroeg. Door middel van de "oe's" en "aa's" had ik een redelijke indruk dat het een zware wedstrijd was. Pas tegen één uur 's nachts brak dan het gejuich uit, gepaard met het, tegenwoordig onvermijdelijke, vuurwerk. En zelfs tijdens dat geknal ben ik weer in slaap gevallen. Ik had dan wel de kennis dat Nederland door was, maar hoe, dat was voor mij nog een raadsel.
Zondagochtend werd ik dan wakker, en ging mij gereed maken voor mijn zondagse tramdienst. Pas onderweg naar de remise besefte ik dat ik nog helemaal niets over de wedstrijd gehoord of gezien had. Het was inmiddels bijna negen uur, tijd voor het radionieuws.

Daar ben ik weer.

Ik heb afgelopen week mijn steentje bijgedragen aan de Nederlandse cultuurwereld. Zoals de laatste negen jaar bijna gebruikelijk is, kwam de theatergroep Troost langs om haar seizoen af te sluiten middels een voorstelling in de open lucht op het remiseterrein van de Museumtramlijn in Amsterdam. Mijn taak in deze is het verzorgen van de trams en personeel voor de voorstelling, immers, als er een voorstelling op het terrein van de museumtram gebeurt, vind men het ook leuk om die trams te zien rijden. En dit betekent dat ik, vanuit het werk, direct naar het trammuseum doorreed, om vervolgens rechtstreeks naar bed te gaan. En dan ga ik natuurlijk niet zitten bloggen, immers, op het werk blog ik niet, hoewel ik een stukje van deze tekst tijdens mijn theepauze aan het tikken ben, en tijdens het theatergebeuren heb ik mijn ogen en oren hard nodig om de veiligheid in de gaten te houden.
Maar afgelopen week was het de week van de auto. Ik hoorde ineens een van mijn achterwielen aanlopen. Omdat een achterwiel alleen maar bestaat uit wat remwerk en een lager, besloot ik om deze reparatie eens zelf uit te voeren. En zo lagen het achterwiel en de remtrommel gebroederlijk naast elkaar te wachten wat er zou komen. Na wat schoonmaken en smeren, bleek het wiel weer geruisloos te functioneren.
Een paar dagen later arriveerde een setje om zelf steenslag in het voorraam te herstellen. En zo was ik ineens bezig het voorraam te repareren.
En, om het helemaal compleet te maken, heb ik gisteren ook nog een autoband geplakt, of beter, geplugd, want het plakken van een autoband is niet meer dan een stop in het gat vast te lijmen. En deze actie was weer nodig omdat een spijker het zo nodig vond om de autoband op te gaan zoeken, en omdat ik mijn autoband zou moeten inleveren bij de lokale bandenboer, nadat ik het wiel er eerst af moet halen, het reservewiel tevoorschijn moet halen, wisselen, terugwisselen etc. Nu was ik in een half uurtje klaar, en kon de auto weer spijkerloos de weg op.
Moet ik het nog hebben over de oranjegekte of wordt daar al genoeg over geschreven? Het enige wat ik hierover kan melden is dat het zaterdagochtend op straat wel heel rustig is. Zou men uit gaan slapen om de wedstrijd vanavond te gaan kijken? Ach, ik ga vandaag weer lekker werken morgen gevolgd door een dienst bij de museumtram.
En je zou haast vergeten dat vandaag de Tour de France begint.......

Bye, bye Nokia.

Er is een tijd van komen, en een tijd van gaan, zelfs voor een telefoon. In dit geval ook voor een heel merk, Nokia, ooit begonnen als fabrikant van papier, hout en rubber, later, door allerlei overnames, een van de grootste elektronicaproducenten. Dit duurde tot 1998, toen het bedrijf ging afslanken. Het bedrijf zat toen werkelijk in alles, tot verzekeringen en diepvriesprodukten aan toe.
Nokia begon in 1984 met het produceren van mobiele telefoons, en koos in 1998 ervoor om de bedrijfsactiviteiten hierop te gaan focussen." Over tien jaar loopt iedereen met een mobiel, en dan willen wij de markt in handen hebben." Hoe profetisch bleken deze woorden te zijn. Zelfs ik, als vervente Motorola-aanhanger, ben zelf overstag gegaan. En zo versleet ik een 3210( wie niet), een 3310 en een N78, die heimelijk tijdens een poging om sneeuw te schuiven, zelf verpletterd werd door mij. Als laatste verscheen een 5530 ten tonele, naast telefoon ook een fantastisch media-apparaat. Totdat Microsoft de boel overnam, en de restanten van Nokia zich gingen concentreren op Windows. Tja, Windows, een besturing die bepaalt hoe lang jij jouw apparaat mag gebruiken. En zo kwam het dat het platform, waar de 5530 op draait, op een redelijk snelle wijze wordt afgebroken, en ik de hele tijd meldingen krijg om vooral een nieuwe windowsphone te gaan kopen. En zo komt het dat ik ben overgestapt, niet op windows, maar op Android.

Stilte voor de storm.

Ik tik dit verhaal terwijl ik lekker ver in het Noorden zit, wacht er voor mij, en nog vele anderen, een hele hectische week, Theatergroep Troost komt langs. Dit betekent veel plezier, maar ook hele lange dagen, waarbij ik soms letterlijk alleen maar thuis kom om te slapen. Dit gebeurt nu voor de achtste keer, waarbij ik slechts bij de laatste zes keer echt betrokken ben geraakt. Dit kwam door een probleem tijdens de tweede reeks voorstellingen, waarbij ik, blijkbaar, naar tevredenheid heb gehandeld. En zo belde men voor de derde reeks rechtstreeks met mij.
Natuurlijk sta ik tussen twee vuren waarbij aan de ene kant de continuïteit van het trammuseum moet worden gegarandeerd, het is midden in het seizoen en dus worden er ritten gereden, anderzijds wil je het theater zoveel mogelijk vrijheid geven.
Zo was er een paar jaar geleden een voorstel om met een dubbeldeksbus met een danser erop het terrein op te rijden. Dit heb ik uit alle macht tegen gehouden, zeker toen ik wist wie die danser zou worden. Men had geen rekening gehouden met de bovenleiding. En zo werd de bus vervangen door een tram met een platte wagen. Overigens gaf dit een bijkomend probleem, de acteurs hadden met de tekst gerepeteerd met een bus, en moesten de tekst nu vervangen voor tram. Het is een gewoonte dat je bij een tekstfout een euro in de pot stopt. Dat jaar heeft men er heerlijk van uit kunnen eten.
Trouwens, bij een van de voorstellingen kregen de dames van de kleding het op hun heupen. Zo kreeg ik ineens een pruik aangemeten, evenals een tramcollega. Vreemd hoor, na twintig jaar ineens een volle bos haar op het hoofd te hebben.
Ik hoop volgende week weer een leuk verhaal over deze week te kunnen schrijven, vooral om te gaan schrijven dat alles gelukt is.

Amstelveen 50!

Dit jaar bestaat de gemeente waar ik woon, Amstelveen, 50 jaar. En dit is voor een heleboel "deskundigen" een reden om zich op mijn woonplaats te storten en de grootst mogelijke onzin de wereld in te slingeren. Zo zijn er diverse "deskundigen" die denken dat de plaats Amstelveen pas 50 jaar bestaat. Die mensen kan ik direct uit een droom helpen. Het oudste, nog bestaande huis, staat in de Dorpstraat, en stamt uit 1799. Ik hoor je afvragen waar de naam Nieuwer-Amstel, die de hele tijd in het verhaal genoemd wordt, vandaan komt. Dat was tot 1964 de naam van de gemeente en tot 1897 de plaatsnaam van het gebied in Amsterdam waar nu ongeveer het, inmiddels voormalige, stadsdeel Zuid zich bevind, samen met het deel van Oost ten westen van de oude spoorbaan, waar nu de Wibautstraat is. De wijk heeft jaren de officiële naam Amsterdam-ONA gehad, waar ONA staat voor Oud-Nieuwer-Amstel. Overblijfselen van die plaats zijn nog zeer goed zichtbaar in het huidige Amsterdam zoals het Concertgebouw, het voormalig gemeentehuis aan de Amstel, de Ceintuurbaan, die werd aangelegd om van het westen naar het oosten van Nieuwer-Amstel te kunnen komen zonder door Amsterdam te moeten, en zelfs de Munttoren heeft een Nieuwer-Amstelse geschiedenis.
Maar wij hebben een feestje, Amstelveen 50 jaar, tenminste de gemeente dan.

Dagje Amsterdam.

Hoewel ik er vlakbij woon, kom ik privé bijna nooit in Amsterdam-centrum. De enige delen van Amsterdam waar ik kom is in Zuid, bij het trammuseum en in Noord, bij de EHBO-vereniging en bij mijn vriendin.
Door een afspraak moest ik gisteren naar Amsterdam Centraal Station. Omdat ik in de stad zou blijven, en ik met mijn gast naar het zuiden van de stad zou gaan lopen, parkeerde ik mijn auto daar, en ging ik verder met de bus, die mij in no-time naar dat station bracht. Daar aangekomen kreeg ik het bericht dat er "iets tussengekomen" was. Ach, dat kan gebeuren. Ik besloot op de terugweg ook maar de bus te nemen. En zo zat ik in een bus met een bestuurder die, volgens mij, een carrière als formule-1-rijder heeft gemist. Bij het wegtrekken had ik echt medelijden met de bus, en ik vroeg mij af hoe lang dit goed zou gaan. Nou, dat antwoord kwam snel op de Rozengracht. Hoewel je er vanuit mag gaan dat de bestuurder de route eerder heeft gereden als hij de beslissing neemt om volg gas langs de hekken daar te rijden. Ik had mij vergist, een klap klonk door de bus, maar de chauffeur reed door alsof er niets aan de hand was. Op de Marnixstraat hing de chauffeur ineens half uit zijn bus. Het bleek de linkerspiegel te zijn geweest die tegen een hek was geknald. Omdat de klap nogal heftig was geweest, moest de best man uitstappen, om te proberen alles in het gareel te krijgen. Bij het uitklappen werd een mooie ster in de spiegel zichtbaar, en bij het in positie brengen van die spiegel brak de boel natuurlijk af. Wat daarna gebeurde sloeg alles. De chauffeur meldde aan de centraalpost dat de spiegel ineens van de bus was gevallen. Yeah, right. En je waffel houden over de reden? Eigenlijk hoop ik dat men bij het busbedrijf even de beelden van de bewakingscamera's gaat bekijken.
En zo reed de bus, zonder linkerspiegel, verder. Eigenlijk was ik blij dat ik, zonder kleerscheuren, weer thuis was aanbeland....