Voorzichtig bloggen.

Als je blogs schrijft, moet je opletten dat je geen onzin gaat opschrijven, zeker niet als deze over personen gaat. Dit overkwam een Amsterdamse krant, waar een “zeurende buurvrouw” op de hele omgeving zit af te geven. Een journaliste vond dat leuk, en ging er een dagelijks artikel van maken. Het duurde dan ook niet lang totdat de een buurman een van de artikelen onder ogen kreeg. De beste man verklaarde in een open brief dat hij zijn buurvrouw al negeerde vanwege haar gedrag, maar dat het zwartmaken toch iets te ver gaat. Hij krijgt inmiddels bijval van andere buren.

Het is natuurlijk leuk om over jouw omgeving te schrijven, en daarbij kunnen “slachtoffers” vallen, maar je moet er dan wel voor zorgen dat de feiten niet weerlegbaar zijn. Het zou anders nog wel eens kunnen dat het verhaal een vervelend staartje kan krijgen.

Een ander voorbeeld is een bericht onder embargo. Het is natuurlijk leuk om het bericht alvast in elkaar te zetten, maar dan moet je er wel voor zorgen dat het bericht niet voortijdig online komt. In de tijd dat er nog geen internet was, had ik een keer een artikel geschreven voor een buurtkrant, die via diverse edities over heel Amsterdam werd verspreid. Dit artikel ging over de problemen tijdens de bouw van de tramlijn naar Amstelveen. Omdat een en ander nog niet bevestigd was, had ik het artikel wel bij de redacteur ingeleverd, maar wel met de restrictie om even te wachten met publiceren. Tot mijn stomme verbazing lag er een paar dagen later een boze brief van de desbetreffende aannemer bij de redactie op de deurmat viel. Hoe ik aan de gegevens kwam. De redacteur bleek mijn verhaal nagetrokken te hebben, en mijn verzoek, om het niet te publiceren, genegeerd. Dit was overigens de laatste keer dat ik voor dat blad geschreven had. Hoewel mijn naam was verwijderd en de redacteur zijn eigen naam eronder had gezet, wisten de vaste lezers direct dat het stuk van mij afkomstig moest zijn.

En daar is ie dan.

Dit stukje begin ik te tikken op mijn Android-netbook, maar zal ik waarschijnlijk afmaken op een Chromebook. Ik zit al tijden te loeren op zo'n apparaat, echter de prijs weerhield mij om er een aan te schaffen, 400 euro voor een apparaat dat niet meer is dan een veredelde webbrowser, is een beetje veel. Totdat ik afgelopen week eentje in de surplus tegenkwam. Surplusmachines zijn apparaten die niet meer normaal verkocht kunnen worden. Dit apparaat heeft een, voor Nederland ongebruikelijk, Engels toetsenbord, terwijl we in Nederland meer gewend zijn aan de Amerikaanse toetsenborden. En zo kon ik voor iets meer dan €200,= eentje scoren. En, zoals ik al in het begin van dit stuk meldde, zit ik dit stuk van de tekst te tikken op de Chromebook. Ik maak mij wel een heel klein beetje zorgen over het ‘end of life’-artikel in de algemene voorwaarden, met een koopdatum in juli 2015 is de eol op einde 2018 vastgesteld. Maar goed, van de Acer C700 was het einde van het leven voor deze maand vastgesteld, terwijl, als je nu in de tabel kijkt, het leven van deze computer ineens met een jaar is verlengd.

Televisieavond

Het gebruiken van tegenstellingen schijnt tegenwoordig de basis te zijn voor een programma met hoge kijkcijfers. Dit viel mij op toen ik afgelopen zaterdag eens televisie aan het kijken was en de typetjes van Carlo en Irene, het programma "Hotter than my daughter" en "De jongens tegen de meiden" zat te kijken. Hoewel, kijken is een groot woord. Het was gewoon gezellig en de televisie fungeerde als een soort bewegende schemerlamp.

Om met dat programma "Hotter than my daughter" te beginnen, wat is er nou zo leuk aan om iemand op die manier voor joker te zetten? In de uitzending van afgelopen zaterdag was duidelijk te zien dat de "slachtoffers" hulp en een zetje nodig hadden om zichzelf te kunnen vinden en een beetje opgepept moesten worden om wat meer zelfvertrouwen te krijgen. Dan zit ik mij inwendig op te winden dat die mensen op een dergelijke manier worden geëxploiteerd. En dat is jammer, het doel van het programma is op zich een goede, laten zien dat je ook wordt geaccepteerd als je jezelf normaal uitdost.

Ik denk dat ik maar een oude aflevering van de "Weekendkwis" ga kijken, en herinneringen ophaal van een ouderwetse zaterdagse tv-avond...

Luilak.

Op de zaterdag voor Pinksteren is het raak, Luilak, een oude traditie uit de tijd dat de mensen op zaterdag moesten werken. Inderdaad, er was een tijd dat alle mensen zes dagen in de week werkten. Behalve op de zaterdag voor Pinksteren. En dat is de aanleiding voor deze traditie. Want, wat doe je op een vrije zaterdag. Oké, men was op zondag vrij, maar deze dag werd bezet door de verplichte gang naar de kerk, waardoor je alsnog vroeg uit de veren moest. En als er dan een dag zonder verplichtingen was, was het zeer verleidelijk om de wekker eens niet te zetten, en lekker uit te slapen. En dit is waar de jeugd een stokje voor stak door flink herrie te gaan maken. En, zoals gewoonlijk, wist de jeugd er nog een slaatje uit te slaan ook. Wie kent er niet het versje:" Rommelpotterij, geef mij een cent dan ga ik voorbij"? Een rommelpot is een blikje waar een stok, ingesmeerd met hars, aan vast zat. De herrie, die dat ding maakt, is niet om te harden. Begrijp je nu waarom die cent grif werd betaald?
Helaas is de traditie later veranderd in een soort vrijbrief om vernielingen te verrichten. Toen ik in Amsterdam werkte, wist je gewoon dat er vuilnis over de weg lag, alle bushokjes langs de weg waren vernield, en er overal teksten op gevels waren gekalkt, kortom, niets dat met luilak te maken had.

Nee, dit is mode.

Toen ik afgelopen week een gat in mijn broek ontdekte, was de conclusie snel getrokken, weg met dat ding. Normaal draai ik mijn hand niet om voor een klein gaatje of een torntje, maar als de stof versleten is, is het niet meer verstandig om het te gaan dragen. Althans, tot op heden. Valt het jou ook op dat er steeds meer mensen zijn die met kapotte kleding lopen? Opengescheurde knieën en gaten zijn tegenwoordig heel normaal, en er schijnt flink geld voor neergeteld te worden. Zal ik voortaan mijn kapotte kleding maar bewaren? Er zal altijd een gek zijn die er flink geld voor wil neertellen.

Gokken.

Word jij ook gek van die gokspelletjes op commerciële TV? Met name de reclames uit de "van Eeghenstraat" waarmee ik de loterijen bedoel die uit die straat, om precies te zijn van nummer 70, komen? En vooral de manier waarop stoort mij mateloos. De reclames zijn zo luidruchtig, dat ik het vermoeden heb dat er meer mensen met een hartverzakking zijn dan mensen die ooit een prijs zullen winnen. En dan de intimiderende teksten zoals" deze kans laat u toch niet aan u voorbij gaan?" waarbij een of ander figuur bestraffend de huiskamer in wijst.

Kijk, het heet niet voor niets gokken, maar als ik zie in wat voor een luxueus pand de diverse gokinstanties zijn gevestigd, vraag ik mij af wat het uitkeringspercentage is. Dat hoef ik een ding niet te gokken, deze zal laag zijn, dat pand en al het personeel zal door iemand moeten worden betaald.

Zelf gok ik er op dat ik niet ga gokken.....

Wat een week.

Wat we voor onmogelijk hielden, is toch gebeurd, een Europees vliegtuig dat door de piloot opzettelijk is neergestort.

Deze week kwam er ineens heel veel uit het privéleven van Willem Holleeder naar buiten, over zijn jeugd, maar ook bandopnames waarbij hij zijn zus bedreigde en toespelingen deed op meerdere moorden waarvan hij van betrokkenheid wordt verdacht. De algemene indruk is dat deze man niet, zo niet nooit, meer vrij rond zal lopen.

Vond jij het ook niet rustig, voor wat betreft de schietpartijen, deze week? Nou, donderdag waren er meteen twee. Eentje in Amsterdam, waarbij de passerende agenten het vreemd vonden dat een man zich al kruipend over straat bewoog, en eentje in het Gooi, waarbij iemand zwaargewond is geraakte nadat hij even daarvoor zijn ex-vriendin probeerde te ontvoeren. Onduidelijk is zelfs wie hem om het leven heeft gebracht, er wordt zelfs over politiekogels gesproken. Het laatstgenoemde heerschap had zijn ex met een taser bewerkt, uit een winkel gesleurd waar zij werkzaam was, en haar over straat gesleept.

Overigens begon de week nogal rommelig, ik moest van alles regelen om bij een interview aanwezig te kunnen zijn, hetgeen gelukt zou zijn als de geïnterviewde zou komen opdraven. Terwijl ik onderweg was, hoorde ik dat het gebeuren niet zou doorgaan.Omdat ik mijn vriendin al had gezegd dat ik die avond niet zou komen, had zij zelf plannen gemaakt, wat er dus op neerkwam dat ik zelf mijn potje mocht gaan koken( ook niet erg, ik vind koken best leuk).

De week werd afgesloten met een stroomstoring en een flinke ook. In grote delen van Noord-Holland was het ineens donker, en ook delen van Flevoland moesten eraan geloven. En zo merk je hoe afhankelijk wij zijn van elektriciteit, mensen begonnen 112 plat te bellen, waardoor het mobiele netwerk er de brui aan gaf, het netwerk schakelt in geval van een stroomstoring ook op noodstroom over. Ook de diverse elektriciteitsleveranciers kregen een stroom aan telefoontjes te verwerken. En zo raakte het telefoonnetwerk weer eens overbelast. Leren mensen het nou nooit om tijdens calamiteiten de netwerken vrij te houden? Voor diegenen, die denken hier een slaatje uit te slaan, heb ik een mededeling, er wordt pas uitgekeerd wanneer de stroomstoring langer dan 4 uur duurt.

Om meteen maar over de nieuwe week te beginnen, vergeet je niet om zondag de klok een uur vooruit te zetten?