Weer een klein blogmachientje.

Als je wilt bloggen, wil je dat zo onopvallend mogelijk doen. Met de huidge techniek is dat bijna onmogelijk, de kleinste telefoons meten meer dan 4 inch, en hebben geen normaal toetsenbord. Je kunt op die dingen wel een tekst in elkaar zetten, maar een blog zoals deze, moet je zo niet willen schrijven. Goed, je kunt er wel een toetsenbord aan hangen, maar dan zit je ineens met twee apparaten. Nee, dan is dit tien jaar oude ontwerp nog niet zo slecht. En ook over de ouderwetse T9 is wel grappig als je geen zin hebt om het toetsenbord te gebruiken. Kortom, wie durft de N97 met een modern systeem uit te brengen,

Dat was mijn Chromebook.

Lyrisch, was ik over het ding, mijn Chromebook. Het dingetje wist ik op de kop te tikken voor €179, een leuk prijsje om het eens uit te proberen. De keerzijde, Google ondersteunt die apparaten slechts 5 jaar, voor technerds een hele tijd, voor normale consumenten, zoals ik, toch een beetje aan de korte kant. Zeker als je beseft dat mijn laptop uit 2009 komt, en vrolijk op de nieuwste versie van Linux Mint draait, en ik op mijn werk er nog eentje heb staan uit 2003 om maar te zwijgen over de EEPC701, die inmiddels ook een dappere 12 jaar oud is.

Voor mij komt nu de uitdaging. Net zoals destijds met mijn andere computers, is mijn Chromebook nu een experiment geworden, zien wat voor systemen ik er draaiend op krijg. Op dit moment maakt hij zijn eerste minuutjes op het systeem Crouton, gebaseerd op Ubuntu 16.04. Alleen is het probleem de videodriver…

Dit stukje zit ik trouwens te tikken op een afgeschreven Surface RT. 

Google binnenhuisview.

Of, hoe je zelf jouw beveiliging in de hand hebt. 

Ik werd gebeld door een bedrijf dat foto's maakt voor Google." Mogen wij foto's maken van de binnenkant van uw bedrijf?" Op zich een leuke vraag, maar met een keerzijde. Heb je er al eens aan gedacht dat mensen met minder goede bedoelingen op hun dooie gemak door jouw pand kunnen snuffelen? De resolutie van de camera's is zodanig hoog dat je een mier op een muur ziet zitten. Je kunt er dus vanuit gaan dat de hele alarminstallatie te zien.
Iets soortgelijks heb ik ook per telefoon gehad. Een beveiligingsbedrijf, en het zou best kunnen dat het daadwerkelijk een beveiligingsbedrijf geweest is, wilde mij vragen stellen over onze alarminstallatie. Hoe de beveiliging opgebouwd is, welke centrale gebruikt wordt, enzovoort enzovoort. Met die gegevens kun je een beste kraak zetten. 
Of wat dacht je van collectieve beveiliging? Een wildvreemd bedrijf dat langskomt en jouw sleutel en toegangscode vraagt? Dat doe je toch ook niet? 

Google binnenhuisview.

Of, hoe je zelf jouw beveiliging in de hand hebt. 

Ik werd gebeld door een bedrijf dat foto's maakt voor Google." Mogen wij foto's maken van de binnenkant van uw bedrijf?" Op zich een leuke vraag, maar met een keerzijde. Heb je er al eens aan gedacht dat mensen met minder goede bedoelingen op hun dooie gemak door jouw pand kunnen snuffelen? De resolutie van de camera’s is zodanig hoog dat je een mier op een muur ziet zitten. Je kunt er dus vanuit gaan dat de hele alarminstallatie te zien.
Iets soortgelijks heb ik ook per telefoon gehad. Een beveiligingsbedrijf, en het zou best kunnen dat het daadwerkelijk een beveiligingsbedrijf geweest is, wilde mij vragen stellen over onze alarminstallatie. Hoe de beveiliging opgebouwd is, welke centrale gebruikt wordt, enzovoort enzovoort. Met die gegevens kun je een beste kraak zetten. 
Of wat dacht je van collectieve beveiliging? Een wildvreemd bedrijf dat langskomt en jouw sleutel en toegangscode vraagt? De Rabobank weet daar inmiddels alles van, daar bleek een grote roof veroorzaakt te zijn door personeel dat de bank moest beschermen, althans, de mensen zijn verdacht. In Nederland is, gelukkig, iedereen onschuldig totdat het tegendeel bewezen is. Maar als er camerabeelden zijn, heb je een zwakke zaak….

 

De politie is snel, maar niet voor ons.

Vrijdagavond had ik een afspraak met een van mijn taalmaatjes. Terwijl ik op hem wachtte, kwam er een groep jongelui een beetje vervelend doen op het pleintje waar ik had afgesproken. Omdat mijn taalmaatje een beetje verlaat was, niet erg dat gebeurde mij de vorige keer, bleef ik de gasten een beetje gadeslaan, inmiddels samen met een aantal andere mensen. Alsof we het al aanvoelden, vond men het nodig om een paal af te breken, hetgeen voor mij een teken was om in actie te komen. Normaal is het dan zo dat je volledig in je eentje staat, en dat de groep jou komt intimideren. Hier liep het iets anders, waar de mensen vandaan kwamen weet ik niet, maar in no-time stond er een aantal mensen om de groep. Natuurlijk werd de politie gebeld die, tot onze verbazing, nogal snel ter plaatse was. Het bleek ook ijdele hoop, de motoragent bleek achter een auto aangezeten te hebben die voor mij neus parkeerde, " meneer, u reed door het voetgangersgebied en daar krijgt u wel een boete voor." De centralist, die nog aan de telefoon hing, gaf het advies om de agent toch even aan te spreken. Dat werd gedaan, en binnen een paar minuten stond er een politiewagen. De twee agenten gingen resoluut de groep in. Na een paar minuten zag ik de wagen, met een paar branieschoppers erin, weer vertrekken. 

Op zich moet dit altijd zo gebeuren. Je hebt op dat moment wel de overmacht, maar deze moet je wel gebruiken. Tja, en die motoragent die ineens, zonder het te weten, betrokken raakte zal wel redelijk geschrokken zijn, je houdt iemand aan, en ineens komt er een aantal mensen op je aflopen...... 

Eerlijkheid....

1988, Nederland is in extase vanwege het winnen van de EK-voetbal. Tijdens die wedstrijd zat ik vakantie te vieren in Spanje. Ook daar waren Nederlanders een beetje aan het feestvieren, de Guardia Civil had de handen vol aan de Nederlanders die een beetje te erg aan het feesten waren geslagen. 

Ik was daar met een groepsreis, mijn relatie was het jaar ervoor op de klippen gelopen, en ik had zin in wat nieuws in plaats van mijn routinematige vakanties naar Duitsland. In die tijd was het zeer goedkoop om naar Spanje te gaan, mijn reis was twee weken met vol pension en kostte slechts 199 gulden. Probeer nu eens voor minder dan 100 euro twee weken vakantie te houden... 

Terug naar de vakantie in Spanje, na het winnen van het EK kwam een van mijn reisgenoten, Ed, in financiële problemen en hij vroeg of ik 10 gulden kon lenen. Lenen? De man kwam uit Rotterdam en ik uit Amstelveen, hoe zou ik dat geld weer terug krijgen? Ik gaf de man de tien gulden in de wetenschap dat ik het geld nooit meer terug zou krijgen. 

In 1988 kwam een tram uit Grenoble naar Rotterdam. Vanwege de afmetingen kon het ding daar alleen in Zuid te rijden, het toenmalige domein van lijn 2. Technisch gezien had Rotterdam twee gescheiden tramnetten, vandaar dat men zelfs eigen dieplader had. Ik Rotterdam aangekomen was het tijd om de desbetreffende wagen op te gaan zoeken. Na een ritje met die wagen ging ik nog met wat andere wagens meerijden, ik had veel gehoord over de 700-en. Na dat gerij wilde ik ook nog een stukje wandelen, een stad ontdek je vooral te voet. Totdat ik ineens mijn naar hoor roepen. In Rotterdam? Dat zal niet voor mij zijn.... "Hier jouw tientje!" Verhip, het was Ed. "Wat leuk om jou hier te zien", vervolgde hij. Na wat gebabbel ging ik weer huiswaarts, om Ed daarna volledig uit het oog te verliezen. Maar ik moest nageven dat hij goudeerlijk was.... 

Foutje bedankt.

Als je een pakketje verwacht, en je de melding krijgt dat het pakket afgeleverd zou zijn, sta je echt vreemd te kijken wanneer je een mailtje van een wildvreemde krijgt dat het pakketje bij diegene is afgeleverd. Het vreemde geval is dat ik later een melding kreeg dat mijn pakket bij de buren afgeleverd zou zijn. 

Met de ontvanger van "mijn" pakket had ik al snel een afspraak gemaakt waardoor ik het pakket al snel in mijn bezit had. Bij het ophalen van mijn pakket vroeg ik aan de ontvangster of zij misschien ook op iets zat te wachten. Dit bleek inderdaad zo te zijn, waarop ik al de grap maakte dat dat pakket misschien bij mij afgeleverd zou worden. 

's Middags werd er ineens een pakket bij mij afgeleverd. De buren, hele aardige mensen, hadden het pakket aangenomen. "Hier, voor jou." Het bleek een behangerstafel te zijn, die niet voor mij was. Hoe moest ik de beste man duidelijk maken dat die zware behangerstafel niet voor mij was? Het pakketje dat voor mij bestemd was, bevatte slechts een zak onderdelen. 

Het bleek al snel dat die tafel in plaats van mijn zending was geleverd. Ik belde de trotse koper dat het ding bij mij stond. "Ik heb geen auto", zei de dame. Ach, het was toch een gekke dag, dus heb ik het ding maar even langs gebracht. 

Moraal van dit verhaal, controleer of hetgene dat je ontvangt wel voor jou is.