zondag 16 januari 2011
Een kleine aanvulling.
Ik schreef in mijn vorige blogbericht dat ik van computer ging wisselen. Het nieuwere exemplaar ondersteunt de harde schijf niet. De bios van dat ding gaat niet verder dan tien gigabyte, terwijl het oude bakkie er al twaalf had inhangen. Dus staat het oude beestje er weer.
Een rustige zondag.
Vandaag had ik een lekkere rustige zondag, geen tram en geen visite. Dit was ook wel nodig, want mijn huis was nodig aan een zuigbeurt toe. Nadat ik dat had gedaan, ben ik nog even naar Uithoorn gegaan. Gisteren zijn de laatste stellingen uit het oude pand verwijderd, en moest het een en ander geveegd worden.
Vanmorgen ben ik ook begonnen met de installatie van een "nieuwe" computer. Dit is een beestje uit de tijd van Windows XP, die nu wordt afgedankt omdat deze geen Windows 7 ondersteunt. En daar ik Ubuntu en Debian gebruik, heeft dit machientje nog een leven voor zich, en word mijn oude machine na elf jaar trouwe dienst, ik kocht het ding toen Windows 98 net uit was, afgedankt. Wat dat betreft ben ik blij dat Windows bestaat, heb systeem is zo zwaar dat er regelmatig computers worden afgedankt die, met een ander besturingssysteem, nog prima bruikbaar zijn.
Vanmorgen ben ik ook begonnen met de installatie van een "nieuwe" computer. Dit is een beestje uit de tijd van Windows XP, die nu wordt afgedankt omdat deze geen Windows 7 ondersteunt. En daar ik Ubuntu en Debian gebruik, heeft dit machientje nog een leven voor zich, en word mijn oude machine na elf jaar trouwe dienst, ik kocht het ding toen Windows 98 net uit was, afgedankt. Wat dat betreft ben ik blij dat Windows bestaat, heb systeem is zo zwaar dat er regelmatig computers worden afgedankt die, met een ander besturingssysteem, nog prima bruikbaar zijn.
woensdag 12 januari 2011
Paniek.
Ineens was er paniek op Facebook. Er was weer eens een hoax opgedoken, dat op 15 maart Facebook zou gaan sluiten. Direct zag ik allerlei email-adressen uitgewisseld worden voor het geval dit inderdaad waar zou zijn.
Dit soort hoaxen zie ik regelmatig, meestal gevolgd door een tsunami aan spamberichten. Het bericht begint meestal met de vraag deze naar al jouw vrienden door te sturen. En zo wordt jouw emailadres in het lijstje toegevoegd.
Dus mijn tip, reageer er gewoon niet meer op.
Dit soort hoaxen zie ik regelmatig, meestal gevolgd door een tsunami aan spamberichten. Het bericht begint meestal met de vraag deze naar al jouw vrienden door te sturen. En zo wordt jouw emailadres in het lijstje toegevoegd.
Dus mijn tip, reageer er gewoon niet meer op.
zaterdag 8 januari 2011
Sluit maar aan.
Vandaag ben ik met het openbaar vervoer aan het toeren geweest. Ik had al getwitterd dat ik naar het Zuidafrikahuis ben geweest, en omdat dit huis aan de Keizersgracht in Amsterdam staat, heb ik dit ritje met de bus, lijn 142, gedaan. Van daaruit ben ik met de bus verder gereisd naar mijn vriendin in Amsterdam-Noord. De overstap ging perfect, de aansluitende bus stond al te wachten, waardoor ik binnen twintig minuten van de Keizersgracht naar Noord ben gekomen.
Op de terugreis, waar ik nu mee bezig ben, ging de aansluiting ook perfect, bus 172 kwam net van de standplaats op het Centraal Station aanrijden toen ik op de halte aankwam.
Kortom, het OV geeft mij vanavond alle denkbare service. En nu op naar huis
Op de terugreis, waar ik nu mee bezig ben, ging de aansluiting ook perfect, bus 172 kwam net van de standplaats op het Centraal Station aanrijden toen ik op de halte aankwam.
Kortom, het OV geeft mij vanavond alle denkbare service. En nu op naar huis
vrijdag 7 januari 2011
Weer een week verder.
Zo, hoe hebben jullie de eerste week van 2011 overleefd? Net zoals vorig jaar, ben ik weer al snotterend het nieuwe jaar binnen gegaan. Ik heb zo langzamerhand het vermoeden dat mijn lichaam het niet meer zo heeft op laat naar bed gaan, en mij zo afstraft.
Mijn oudejaarsavond heb ik dit jaar, samen met mijn vader, doorgebracht bij iemand met een angstige hond. Bij honden, die bang zijn voor vuurwerk, is het de bedoeling ze niet te belonen voor het foute gedrag. Als de hond begint te blaffen of te janken bij het eerste de beste rotje, en je troost hem of haar, ziet het dier dit als een beloning, en zal het vervolgens weer doen, maar of ze dan echt bang zijn is de vraag. Het beest, met een schofthoogte van bijna anderhalf meter, heeft die avond een paar keer gereageerd, gezien dat wij er geen acht op sloegen, en is gaan slapen.
Het dier was wel bang om naar buiten te gaan, en dat is wel echte angst.
Natuurlijk zijn er honden die echt bang zijn, of beter, die zich rotschrikken. Het probleem daarmee is dat een hond dan alles laat lopen. In het wild maakt het dier zich dan gereed om te vluchten. Helaas helpt dan maar een ding, reinigingsspullen om de vloer weer schoon te krijgen.
Mijn oudejaarsavond heb ik dit jaar, samen met mijn vader, doorgebracht bij iemand met een angstige hond. Bij honden, die bang zijn voor vuurwerk, is het de bedoeling ze niet te belonen voor het foute gedrag. Als de hond begint te blaffen of te janken bij het eerste de beste rotje, en je troost hem of haar, ziet het dier dit als een beloning, en zal het vervolgens weer doen, maar of ze dan echt bang zijn is de vraag. Het beest, met een schofthoogte van bijna anderhalf meter, heeft die avond een paar keer gereageerd, gezien dat wij er geen acht op sloegen, en is gaan slapen.
Het dier was wel bang om naar buiten te gaan, en dat is wel echte angst.
Natuurlijk zijn er honden die echt bang zijn, of beter, die zich rotschrikken. Het probleem daarmee is dat een hond dan alles laat lopen. In het wild maakt het dier zich dan gereed om te vluchten. Helaas helpt dan maar een ding, reinigingsspullen om de vloer weer schoon te krijgen.
zaterdag 25 december 2010
2010.
Aan het einde van het jaar is het een traditie om terug te kijken naar het afgelopen jaar. Nu ben ik normaal niet zo van de tradities, maar voor dit jaar maak ik een uitzondering.
Dit jaar is mijn moeder, na een coma van 12 jaar, overleden. Vooral dit voorval heeft bij mij een dubbel gevoel gegeven. Enerzijds bedroefd omdat ze overleed, anderzijds blij omdat ze uit de gevangenschap van haar lichaam is bevrijd. Mijn grootste angst is nog steeds dat ze midden in de nacht bij bewustzijn geweest kan zijn, en wij er niet bij waren.
In dezelfde periode kwam ik in contact met een aantal Afrikaners, blanke inwoners van Zuid-Afrika. Tot dan toe had ik de indruk, zoals zovelen, dat het een land in vrede was. Niets blijkt minder waar, zelfs Colombia is veiliger, en ik zou niet weten hoe je het tij daar zou moeten keren. Naast de, in Afrika gebruikelijke, stammenstrijd, zijn de blanken dubbel de dupe. De communistische regering, onder leiding van het ANC heeft direct na haar aantreden de BEE ingesteld, een wet die bedrijven verplicht om zwarte Afrikanen in dienst te nemen. Nu moet je weten dat de meeste Afrikanen pas naar Zuid-Afrika gekomen zijn nadat de blanken zich vestigden. Kortom, de apartheid is weer volop aanwezig. Misschien dat er wederom een anti-apartheidsbeweging word opgericht.
Door dit gebeuren heb ik een groot aantal extra vrienden op Facebook erbij en een spoedcursus Afrikaans gekregen.
Dit jaar ontfermde een collega op het trammuseum zich over een jongedame, die een stageplek zocht. Deze dame maakt op dit moment een hele snelle ontwikkeling door. Van een stil meisje, is zij een, misschien iets te, spontane vrouw geworden. Het belangrijkste is dat zij zelf de wil heeft getoond om te veranderen. De mensen die zich zorgen maken om mij, er is niets om je zorgen over te maken. Dit geeft mij een hoop voldoening.
2011 wordt voor mij het jaar van een nieuwe start. Voor ons bedrijf hebben we een andere ruimte gevonden, waardoor we nu midden in een verhuizing zitten.
In elk geval heb ik vandaag eens lekker lui gedaan. De enige activiteiten vandaag zijn het schrijven van dit bericht en het afvoeren van een baal papier en karton geweest.
Morgen ben ik weer wat actiever, en ga ik een ritje op de museumtramlijn doen, waarbij de indeler al waarschuwde voor sneeuwduinen.
Prettige Kerst!
Dit jaar is mijn moeder, na een coma van 12 jaar, overleden. Vooral dit voorval heeft bij mij een dubbel gevoel gegeven. Enerzijds bedroefd omdat ze overleed, anderzijds blij omdat ze uit de gevangenschap van haar lichaam is bevrijd. Mijn grootste angst is nog steeds dat ze midden in de nacht bij bewustzijn geweest kan zijn, en wij er niet bij waren.
In dezelfde periode kwam ik in contact met een aantal Afrikaners, blanke inwoners van Zuid-Afrika. Tot dan toe had ik de indruk, zoals zovelen, dat het een land in vrede was. Niets blijkt minder waar, zelfs Colombia is veiliger, en ik zou niet weten hoe je het tij daar zou moeten keren. Naast de, in Afrika gebruikelijke, stammenstrijd, zijn de blanken dubbel de dupe. De communistische regering, onder leiding van het ANC heeft direct na haar aantreden de BEE ingesteld, een wet die bedrijven verplicht om zwarte Afrikanen in dienst te nemen. Nu moet je weten dat de meeste Afrikanen pas naar Zuid-Afrika gekomen zijn nadat de blanken zich vestigden. Kortom, de apartheid is weer volop aanwezig. Misschien dat er wederom een anti-apartheidsbeweging word opgericht.
Door dit gebeuren heb ik een groot aantal extra vrienden op Facebook erbij en een spoedcursus Afrikaans gekregen.
Dit jaar ontfermde een collega op het trammuseum zich over een jongedame, die een stageplek zocht. Deze dame maakt op dit moment een hele snelle ontwikkeling door. Van een stil meisje, is zij een, misschien iets te, spontane vrouw geworden. Het belangrijkste is dat zij zelf de wil heeft getoond om te veranderen. De mensen die zich zorgen maken om mij, er is niets om je zorgen over te maken. Dit geeft mij een hoop voldoening.
2011 wordt voor mij het jaar van een nieuwe start. Voor ons bedrijf hebben we een andere ruimte gevonden, waardoor we nu midden in een verhuizing zitten.
In elk geval heb ik vandaag eens lekker lui gedaan. De enige activiteiten vandaag zijn het schrijven van dit bericht en het afvoeren van een baal papier en karton geweest.
Morgen ben ik weer wat actiever, en ga ik een ritje op de museumtramlijn doen, waarbij de indeler al waarschuwde voor sneeuwduinen.
Prettige Kerst!
donderdag 16 december 2010
Even de telefoon aansluiten?
Woensdag was het eindelijk zover, op de nieuwe locatie van ons bedrijf werd de telefoon aangesloten. Op zich niet bijzonder, ware het niet dat er maar liefst negen monteurs aan de slag zijn geweest, en het gebeuren behoorlijk lang duurde.
De geschiedenis. Ik bestelde de aansluiting voor 1 december. Tijdens de aanvraag merkte de medewerkster van KPN dat het nieuwe pand geen telefoonaansluiting had. Of het mogelijk was om de volgende week langs te komen om de leiding te leggen, het zou namelijk kunnen vriezen in december. Na contact opgenomen te hebben met de nieuwe huisbaas, kon de afspraak gemaakt worden.
Op de afgesproken ochtend verscheen een busje, onder luide klanken van Latijns-Amerikaanse muziek. De monteur was net zo vrolijk als zijn muziek, en had binnen de kortste keren de straat open liggen, even zo snel werd de kabel erin gelegd en ging de straat weer dicht.
Op 29 november zou de aansluiting geactiveerd worden. De monteur kwam op het afgesproken tijdstip." Ik kom nummer 14 aansluiten." Nummer 14? Hij komt bij nummer 15 binnen lopen, ik ben op nummer 15 en de telefoon staat daar ook. De monteur blijkt niet alleen. Hij belt zijn collega, die blijkbaar in de centrale staat, om te melden dat de opdracht fout is, en deze verhuizing niet moet doorgaan. De monteur adviseerde mij contact op te nemen met KPN en ging maar weer. En aldus ging ik de klantenservice van KPN bellen weer bellen. Na een kwartiertje in de wacht, deed ik mijn relaas." Is de monteur daar nog?", vroeg de telefonist." Dan kan hij u alsnog aansluiten." Natuurlijk was die monteur in geen velden of wegen meer te bekennen. Aan het einde van het gesprek vroeg de telefonist of ik aan het klanttevredenheidsonderzoek wilde meedoen. Dit leek mij op dat moment niet echt verstandig.
Een week later komt de derde monteur in een poging ons aan te sluiten. Hij kreeg het signaal er niet op. Er zou een draad missen in het verdeelkastje in de straat.
De volgende dag kwam inderdaad een monteur. Het draadje zat erin, maar nog steeds, geen signaal.
Dus ook hij ging, maar adviseerde ons de storingsdienst te bellen.
Die storingsdienst kwam een paar dagen later." Heb je het weer gezien? Ik ga niet graven!", waren zijn eerste woorden bij binnenkomst. En inderdaad, na een paar uur verdween ook deze man, zonder een vervolgafspraak, dus hing ik weer aan de lijn." Is er een monteur bij u langs geweest? Er is ons geen storing bekend!", was het antwoord." Ik stuur morgen een monteur."
Dus op vrijdag belde de monteur. Hij had autopech gekregen en hij zou 's avonds langs komen om naar onze aansluiting te kijken, en zaterdag bellen. Die zaterdag werd ik gebeld." Waar bent u?", klonk het aan de andere kant van de lijn." Op de van Meetelenstraat", zei ik." O, moest ik dan niet op de Fokkerweg zijn?" Mijn antwoord mag duidelijk zijn. De man, nummer 6 inmiddels, kwam, en zag dat hier grondwerk aan te pas moest komen, en verzocht mij wederom contact op te nemen met de storingsdienst. Omdat het zaterdag was, kon hij niet controleren of zijn verzoek om grondwerk was over gekomen.
Dus hing ik maandagochtend gelijk weer aan de lijn. Inderdaad bleek het verzoek niet doorgekomen, en zou er op dinsdag een grondploeg komen. De dame van de storingsdienst beloofde het proces verder te gaan volgen.
En, ja hoor, dinsdag stonden nummer 7 en 8 voor de deur. Onze balie lag bezaaid met bouwtekeningen van het telefoonnet van Uithoorn. Na 8 uur zoeken gaf men het op, en besloten de heren om de volgende dag een nieuwe lijn te gaan trekken. Kort daarop belde, inderdaad, de dame van KPN, om te vragen naar de stand van zaken.
Woensdag stond monteur 8 met nummer 9 voor de deur. Nadat het gat was gespit, kwam de waarheid letterlijk aan het licht, onze lijn was op een verkeerde kabel gelast. Na wat verder graafwerk hadden we dan op woensdagmiddag eindelijk telefoon.
Het meest frappante was nog dat het eerste binnenkomende gesprek van KPN zakelijk was. Of wij een ander abonnement wilden. Ik was allang blij dat we eindelijk telefoon hadden.
Daarna belde de dame van de storingsdienst. Ik kon eindelijk melden dat alles in orde was.
Vervolgens kon ik de overgebleven lijnen op de Fokkerweg gaan opzeggen, en kon ik internet gaan aanvragen. Over twee weken zou ook dat in orde moeten zijn.......
De geschiedenis. Ik bestelde de aansluiting voor 1 december. Tijdens de aanvraag merkte de medewerkster van KPN dat het nieuwe pand geen telefoonaansluiting had. Of het mogelijk was om de volgende week langs te komen om de leiding te leggen, het zou namelijk kunnen vriezen in december. Na contact opgenomen te hebben met de nieuwe huisbaas, kon de afspraak gemaakt worden.
Op de afgesproken ochtend verscheen een busje, onder luide klanken van Latijns-Amerikaanse muziek. De monteur was net zo vrolijk als zijn muziek, en had binnen de kortste keren de straat open liggen, even zo snel werd de kabel erin gelegd en ging de straat weer dicht.
Op 29 november zou de aansluiting geactiveerd worden. De monteur kwam op het afgesproken tijdstip." Ik kom nummer 14 aansluiten." Nummer 14? Hij komt bij nummer 15 binnen lopen, ik ben op nummer 15 en de telefoon staat daar ook. De monteur blijkt niet alleen. Hij belt zijn collega, die blijkbaar in de centrale staat, om te melden dat de opdracht fout is, en deze verhuizing niet moet doorgaan. De monteur adviseerde mij contact op te nemen met KPN en ging maar weer. En aldus ging ik de klantenservice van KPN bellen weer bellen. Na een kwartiertje in de wacht, deed ik mijn relaas." Is de monteur daar nog?", vroeg de telefonist." Dan kan hij u alsnog aansluiten." Natuurlijk was die monteur in geen velden of wegen meer te bekennen. Aan het einde van het gesprek vroeg de telefonist of ik aan het klanttevredenheidsonderzoek wilde meedoen. Dit leek mij op dat moment niet echt verstandig.
Een week later komt de derde monteur in een poging ons aan te sluiten. Hij kreeg het signaal er niet op. Er zou een draad missen in het verdeelkastje in de straat.
De volgende dag kwam inderdaad een monteur. Het draadje zat erin, maar nog steeds, geen signaal.
Dus ook hij ging, maar adviseerde ons de storingsdienst te bellen.
Die storingsdienst kwam een paar dagen later." Heb je het weer gezien? Ik ga niet graven!", waren zijn eerste woorden bij binnenkomst. En inderdaad, na een paar uur verdween ook deze man, zonder een vervolgafspraak, dus hing ik weer aan de lijn." Is er een monteur bij u langs geweest? Er is ons geen storing bekend!", was het antwoord." Ik stuur morgen een monteur."
Dus op vrijdag belde de monteur. Hij had autopech gekregen en hij zou 's avonds langs komen om naar onze aansluiting te kijken, en zaterdag bellen. Die zaterdag werd ik gebeld." Waar bent u?", klonk het aan de andere kant van de lijn." Op de van Meetelenstraat", zei ik." O, moest ik dan niet op de Fokkerweg zijn?" Mijn antwoord mag duidelijk zijn. De man, nummer 6 inmiddels, kwam, en zag dat hier grondwerk aan te pas moest komen, en verzocht mij wederom contact op te nemen met de storingsdienst. Omdat het zaterdag was, kon hij niet controleren of zijn verzoek om grondwerk was over gekomen.
Dus hing ik maandagochtend gelijk weer aan de lijn. Inderdaad bleek het verzoek niet doorgekomen, en zou er op dinsdag een grondploeg komen. De dame van de storingsdienst beloofde het proces verder te gaan volgen.
En, ja hoor, dinsdag stonden nummer 7 en 8 voor de deur. Onze balie lag bezaaid met bouwtekeningen van het telefoonnet van Uithoorn. Na 8 uur zoeken gaf men het op, en besloten de heren om de volgende dag een nieuwe lijn te gaan trekken. Kort daarop belde, inderdaad, de dame van KPN, om te vragen naar de stand van zaken.
Woensdag stond monteur 8 met nummer 9 voor de deur. Nadat het gat was gespit, kwam de waarheid letterlijk aan het licht, onze lijn was op een verkeerde kabel gelast. Na wat verder graafwerk hadden we dan op woensdagmiddag eindelijk telefoon.
Het meest frappante was nog dat het eerste binnenkomende gesprek van KPN zakelijk was. Of wij een ander abonnement wilden. Ik was allang blij dat we eindelijk telefoon hadden.
Daarna belde de dame van de storingsdienst. Ik kon eindelijk melden dat alles in orde was.
Vervolgens kon ik de overgebleven lijnen op de Fokkerweg gaan opzeggen, en kon ik internet gaan aanvragen. Over twee weken zou ook dat in orde moeten zijn.......
Abonneren op:
Posts (Atom)