Kersttijd.

Zo, het is alweer bijna kerst. En daarmee komt 2014 bijna aan haar einde, en kunnen we gaan terugblikken, en zien wat het jaar gebracht heeft. Voor mij heeft dit jaar veel spanning gebracht. En dan niet voor mijzelf, maar voor iemand die naar Nederland wilde komen. Aankomende week weet ik of dat definitief is gelukt.
Dit jaar moest ik voor het eerst afscheid nemen van een taalmaatje. De afspraak is dat je iemand één jaar mag begeleiden. Om eerlijk te zijn viel het mij een beetje zwaar, het lijkt net of je iemand in de steek laat. Helaas moet ik ook van mijn huidige taalmaatje afscheid nemen. Zijn arbeidscontract wordt niet verlengd, zodat hij op zoek moest naar een andere baan. Deze heeft hij gevonden in Den Haag, welke plaats buiten mijn "werkgebied" ligt, immers, ik doe dit werk voor de vrijwilligerscentrale Amstelland. Met dit taalmaatje was iets bijzonders. Zijn vrouw bleek ook wat ondersteuning te kunnen gebruiken. En zo had ik ineens twee taalmaatjes. Waarom ik zijn vrouw meenam? Voor de ontwikkeling van de taal is het belangrijk dat je de taal thuis gaan spreken. En dan maakt het niets uit dat je de taal verre van foutloos spreekt, belangrijker is het dat je het probeert.

Wat betreft het vrijwilligerswerk, ben ik ook daar lekker bezig. Ik ben zelfs bang dat ik bijna geen tijd zal hebben om kerstkaarten te gaan schrijven. Op het trammuseum, waar ik alweer bijna 32 jaar actief ben, is zoveel extra vervoer, dat de afgelopen paar weken de weinige vrije tijd daar in is gaan zitten. Ik doe dit met veel plezier, met als hoogtepunten de bekende dingen zoals Sinterklaas, het jaarlijkse feest van de "Amsterdam mama's" en de diverse kerstritten.
Kortom, mocht je geen kerstkaartje van mij krijgen, weet je waardoor dit komt.

Rijk geleefd.

Gisteren raakte ik in een dicussie verzeild, hoe het mogelijk is dat topsporters na hun carrière aan de bedelstaf raken. Het antwoord is heel simpel als je de volgende vraag beantwoordt:" Heb jij een topsporter wel eens zien sparen?" Beter gezelgd, zodra het eerste loon binnenkomt, zijn de eerste dingen die gekocht worden een grote auto en een groot huis. Zo zag ik gisteren een van onze volkszangers over de A1 rijden met een dikke cabrio, al bumperklevend met hoge snelheid richting het Gooi. Nu duurt die carrière meestal wat langer, maar we hebben al kunnen zien hoe het anders kan aflopen, zoals nu met twee voormalige tv-tv-beroemdheden. De een zit nu in een Belgische gevangenis wegens vermeende drugshandel, de ander doet nog wat schnabbels maar heeft constant een horde schuldeisers achter zich aan.
Zo zie je maar, als je geld hebt, zorg dat je er goed mee om kunt gaan.

Vrij weekeinde.

Wederom geniet ik van een vrij weekeinde, en dit keer ben ik ook even lekker weg, even genieten van de rust. Dat mijn lichaam dit nodig blijkt te hebben, kan ik goed merken. Op dit moment heb ik last van spieren waarvan ik niet eens wist dat ik ze had. Ik vraag mij af waarom ik deze spieren niet heb gevoeld toen ik volop ik actie was. Ach, morgen ben ik weer aan het werk, en zal ik er geen last meer van hebben......

Terugroepactie.....

Tegenwoordig gaat er bijna geen week voorbij zonder terugroepactie. In het verleden waren ze er ook wel, zoals een Japans merk die 110 volt-schakelaars had gemonteerd in toestellen die voor Europa bestemd waren, maar niet zo vaak als in deze eeuw. Om met mijn eigen ervaringen te beginnen, ik heb drie keer een nieuwe auto gehad, en alledrie zijn ze voor behoorlijke storingen terug geweest naar de garage. Het lijkt er dan ook meer en meer op dat fabrikanten blij zijn dat ze een werkend produkt hebben, en deze veel te snel op de markt zetten.
Zo komen er van een Koreaans merk, met de regelmaat van de klok, toestellen binnen waarvan de elco's zijn ontploft. Deze liggen dan ook letterlijk uit elkaar. Tijdens het bestuderen van die toestellen bleek dat de fabrikant geen rekening heeft gehouden met het opstarten, waarbij andere spanningen heersen. Ook bij de huidige modellen, deze grap speelt al jaren, zit deze fout er nog steeds in.
Blijkbaar speelt kwaliteit geen rol meer.

Rode kruizen.

De laatste dagen is de discussie losgebarsten over de straffen die je moet geven wanneer iemand door een rood kruis rijdt. Deze discussie is weer actueel nu er, binnen een maand, een dode en meerdere gewonden zijn gevallen. Zelf zie ik het regelmatig gebeuren dat er door een rood kruis gereden wordt, op het knooppunt Diemen, waar de A10-oost en A1 richting Zeeburgertunnel, samenkomen, is er altijd één rijbaan af gekruist, en wordt dit kruis massaal genegeerd. Zelf zou ik pleiten voor roodlichtcamera's op dit punt. En de straf. Je laat overduidelijk zien datje niet snapt waar je mee bezig bent, en vaak zijn dit dezelfde mensen die ook andere verkeersregels aan de laars lappen. Met andere woorden, ik twijfel of deze mensen wel een rijbewijs mogen hebben. Want, let maar op, dit zijn vaak dezelfde mensen die met volle snelheid langs werkzaamheden rijden, om maar te zwijgen over het gedrag in de stad.
Om een ervaring van mij te delen. In Uithoorn heb je de, zogenaamde, busbrug. Deze brug wordt inmiddels door allerlei voertuigen gebruikt, en soms rijdt er dan ook een bus overheen. Daar onderdoor loopt een eenrichtingsstraat, de Wilhelminakade. Ga daar, tijdens de spits, een half uurtje staan en verbaas je hoeveel auto's daar tegen het verkeer inrijden, om, vervolgens met hoge snelheid, hun weg te vervolgen. En iedere dag zijn het dezelfde mensen die dit doen. De politie zou er een flinke boterham aan kunnen overhouden door daar een weekje te gaan controleren.
Verdient zo iemand het nog langer om een rijbewijs te hebben?

Daar ben ik weer.

En zo zijn we weer de herfst aanbeland. De klok is weer een uur terug, en het wordt alweer kouder. En wat betreft die temperatuur gaat 2014 waarschijnlijk de boeken in als het warmste jaar ooit gemeten. En of dat slecht is? Voor de energiebedrijven is het zeker slecht nieuws, de omzet zal flink gekelderd zijn. Beter gezegd, wanneer stond bij jou de kachel voor het laatst aan? Ja, oké, gisterenavond heb ik mijn kachel ook aan gehad om de kou uit mijn huis te krijgen, maar hij heeft een hele lange tijd uit gestaan. Misschien is dit een handreiking van moeder natuur om onze grote vriend Poetin te helpen met zijn gasboycot. In ieder geval laat, diezelfde moeder, ons merken dat de herfst er echt aankomt. Zaten we vorige week nog rond de 20 graden, op dit moment is 10 graden al warm.
Begin van de maand heb ik, voorlopig, afscheid genomen van mijn taalmaatje. Na een jaar is het de beurt voor een ander, welke zich inmiddels ook heeft gemeld. Naar mijn klacht, dat mijn vorige taalmaatje op een redelijk hoog niveau zit, is geluisterd, ik krijg dit keer iemand die nog amper Nederlands spreekt. Ik kan eigenlijk iedereen, die goed Nederlands spreekt, aanraden om dit te gaan doen. Naast de taal, leer je een heleboel over jouw eigen cultuur.
Aankomende zondag ga ik mijn eerste echte vrije dag, sinds Pasen, beleven. Echt waar, mijn agenda is op die dag echt leeg. Geen tram, geen ontmoetingen of bezoeken, kortom een echte rustdag. Ik ben benieuwd of dit zal bevallen. Ik hou jullie op de hoogte.
Ik ga nu nog even genieten van het grijze weer.

Nieuwe sloffen.

Een paar weken geleden heb ik nieuwe banden onder de auto laten zetten. Hoewel ze niet helemaal versleten waren, had ik wat klachten die ik niet helemaal kon thuisbrengen. Een van die klachten was het schudden van de wagen bij hogere snelheden. Hiervoor had ik de uitlijning van de auto laten nakijken, en met de balancering was ook niets mis. De enige mogelijkheid die dan overblijft is dat de vorm van de banden niet geheel rond is. En zo ging ik naar de bandenboer.
Bij de bandenboer aangekomen zocht ik een paar bandjes uit om onder de wagen te laten zetten. Terwijl ik sta te wachten, zie ik een beetje tumult ontstaan, en komt er een man in pak, waarschijnlijk de chef, bijstaan. Deze pakmans kwam naar mij toe." Mag ik het kentekenbewijs van de auto even hebben?" Ik heb geen geheimen, en overhandigde het ding. En zo verdween het pak met inhoud weer richting mijn auto, en wederom was er overleg.
Na een paar minuten werd er gewenkt naar mij, blijkbaar waren er nog niet genoeg mensen om het karretje gezelschap te houden." Weet u dat uw auto op T88 banden staat?" Ach ja, die waren er vorig jaar onder gezet. Dit zijn banden die geschikt zijn voor een laadvermogen van 800 kilo. En de quiz ging verder." Wat is uw laadvermogen?" Dat hoor je als chauffeur uit je hoofd te kennen." 595 kilo", antwoordde ik, wat het juiste antwoord bleek te zijn." Dan kunnen er toch T82-banden onder?" Eh, had ik iets anders besteld dan? De man ging zelf rekenen en kwam er achter dat ik, als bandenleek, gelijk had.
Bij de eerste rit bleek dat de problemen, die ik had inderdaad kwam door de banden, de auto zoeft weer rustig over 's lands wegen.