Zonnig?

Ik schrijf 18 julì 2012. Normaal zou ik in de zon moeten baden. Niets is minder waar, het doet niet anders dan regenen. Goed, dat was voorspeld, maar er was ook voorspeld dat het vandaag een droge dag zou zijn. Niet dus, en ik ben, naast dat ik dit stukje aan het schrijven ben, aan het opdrogen.
Maar wat heb ik te klagen, aan de andere kant van de oceaan staan oogsten op mislukken vanwege de droogtes die daar heersen, en schieten de voedselprijzen op dit moment al omhoog. Dit zal binnenkort al de eerste extra hongerdoden al gaan veroorzaken, mensen die sterven omdat ze eenvoudigweg het eten niet meer kunnen betalen.
Ben ik toch nog blij met deze regen......

Opleiding? Leuk!

Afgelopen week mocht ik, onder begeleiding van een instructeur, met een tram door Amsterdam rijden. Op zich niets bijzonders, ik heb wel vaker onder toezicht een tram door de stad gereden, sterker nog, mijn eerste kilometers heb ik in de stad afgelegd. De reden is dat er weer museumtrams door de stad rijden, en dit in de toekomst vaker gaat gebeuren. Daarom zijn er meer bestuurders nodig. Ik voel mij zeker vereerd dat ik gevraagd ben om de opleiding tot stadsbestuurder te gaan volgen. Het eerste deel heb ik nu achter de rug, waarbij ik moet aantekenen dat ik op een type tram heb gereden, de combino, waar ik waarschijnlijk voorlopig niet meer op kom te rijden.
Een tweede deel volgt nog, een tour door de stad met een van de museumwagens. Daar kijk ik echt naar uit, rijden met wagens die je al kent, hoewel die moderne tram binnen een paar minuten ook vertrouwd aanvoelde.
Maar gevaren zijn er ook. Op de museumtramlijn zijn die vooral de onvoorspelbare combinaties van baasjes en loslopende honden, waarbij ik het nog steeds niet begrijp waarom hondeneigenaren wel op een levensgevaarlijke spoorbaan hun viervoeter uitlaten, en vaak zelfs loslaten, terwijl ernaast een fietspad, en soms zelfs een voetpad ligt.
In de stad zijn het dan niet zo zeer de huisdieren, maar fietsers, voetgangers en vooral toeristen die, met een doodsverachting, zomaar voor jouw wielen plegen te gaan bivakkeren. Net zoals de hondenuitlaters op de museumtramlijn, is bellen voor dovemansoren, pas als de bel op minder dan een meter het dovemansoor is genaderd, schijnt deze pas opgemerkt te worden.
Maar leuk is het wel!

Daar ben ik weer.

Zo, vorige week had het trammuseum de theatergroepen Troost en Toetssteen op bezoek. Op zich niets bijzonders, wel dat er, ondanks de weervoorspellingen, alle 5 de voorstellingen gespeeld konden worden, wat, met de repetitieavond als zesde, er vorige week zes korte nachtjes waren. Gemiddeld lag ik er tussen half twee en twee uur in mijn bed, om zeven uur liep mijn wekkertje weer af. Kun je je voorstellen dat ik mij een beetje brak voel, en op dit moment al slaap zodra ik mijn bed ruik? Ik weet het dat "bijslapen" niets helpt, maar als je moe bent.........

Puinhoop in Noord.

Vandaag had ik een ritje naar Amsterdam-Noord. Op zich niet bijzoner, ware het niet dat de IJ-tunnel is afgesloten, en daarnaast aan de Waddenweg wordt gewerkt. Resultaat, het hele verkeer liep vast, en zelfs zo erg dat het busverkeer werd omgeleid naar de ponten. Ik blijf mij toch afvragen waarom de werkzaamheden niet afgestemd worden. Aan een van de omleidingen, de Schellingwouderbrug vinden namelijk ook werkzaamheden plaats.
Misschien wordt het weer eens tijd om een oude spreuk uit Amsterdam tevoorschijn te halen:" Weet u nog een plein, straat of weg die nog niet is opengebroken, bel de gemeente, men komt zo spoedig mogelijk langs."

Puffen.

Zo is de zomer, bijna letterlijk, Nederland binnengevallen, met temperaturen boven de 25 graden. Dit, in combinatie met de hoge vochtigheidsgraad, maakt dat we lekker kunnen puffen. En, om de zomer helemaal "Nederlands" te maken, wordt het geheel opgeluisterd door een keur van regenbuien, variërend van motregen tot fikse onweersbuien.
Maar, wij mogen nog van geluk spreken, grote delen van het Noordelijk Halfrond zuchten onder temperaturen van 30 graden en meer, sommige delen zelfs boven de 40.
Maar ja, wat is het weer zonder op- of aanmerkingen?

In tijd van nood........

....leer je je echte vrienden kennen. En dat klopt. En soms zul je zelfs merken dat er mensen beter bevriend zijn met je dan je zelf voor mogelijk hield.
Zaterdag 16 juni is een goed voorbeeld. Ik had, in verband met een vakantie van de andere medewerkers, storingsdienst op de museumtramlijn. Terwijl ik gewoon aan het werk was, kwam een telefoontje, een probleem met de bovenleiding. Op dat moment moet de spanning uitgeschakeld worden. Ik was toevallig al op de weg, belde naar het werk dat er een calamiteit was, en ik dringend weg moest. Het was geen probleem, en ik ging op weg. De bovenleiding was in no-time uitgeschakeld. Op de remise was een ploeg bezig met het onderhoud. Van hen kreeg ik de vraag of zij mochten gaan kijken, en eventueel herstellen. Graag natuurlijk, immers, ik zit in mijn werktijd. En zo kreeg ik een paar uurtjes later een telefoontje dat alles weer hersteld was. Maar goed ook, een paar uur later stond een trouwrit gepland, en ik kon de bovenleiding weer veilig inschakelen.

Eindelijk, zomer.

En daar zit ik dan, op mijn balkon van mijn avondeten te genieten. Beter gezegd, na te genieten, het eten is mijn gebit reeds gepasseerd.
Het zal maar kort zijn, dat ik hier zit, straks ga ik weer sleutelen op het trammuseum, en daarom geniet ik dubbel van dit rustpuntje.
Hoewel, een echte rustpunt is het nou ook weer niet, hoewel ik nu even van de zon geniet, en het eten zich een weg baant naar mijn darmen voor verdere verwerking, is hier net een kolonie kraaien geland, en gaat zodanig tekeer, dat de zangvogels, die hier ook rondvliegen, niet meer te horen zijn.
Maar wat betreft het weer, hoor je mij vandaag niet klagen, zeker niet als ik de weersverwachtingen van morgen zie, er zijn buien verwacht.